Yazar : Elçin Rüstəmli



92-ci ildə 12 yaşım vardı. Döyüşlərin qızğın vaxtı iidi. Tez-tez Tovuzda kəndimizin üstündəki dağa cıxıb oradan Koxanəbi, Bayramlı kəndlərindəki mövqelərimizdən açılan top atəşlərinə baxardıq, pulemyotların şaqqıltısını sayardıq. Bizim üçün bir növ əyləncə idi dağın başından döyüş meydanına baxmaq...

Noyabrın 19-da əmimoğlu Mehman şəhid oldu, qapıqonşuyuq, qaranlıq düşəndə hərbçılərlə dolu bir UAZ, arxasınca Mehmanın tabutu olan maşın gəldi. Şəhid anasının, bacılarının, qohumların qışqırığı hələ də qulaqlarımdan getməyib. Atası divara söykənib səssizcə ağlayırdı, ona təskinlik verməyə çalışan yox idi. Dedilər, qoy, ağlasın ürəyi boşalsın. Amma Mansur əminin ürəyi boşalmadı, Mehmandan 2 ay sonra partladı...

Bu faciəli gündə yenə də biz uşaqların əyəlncəsi vardı, Mehman dəfn olunanda avtomatdan atəş acacaqdı, onun cənazəsini gətirən əsgərlər. Əllərində əhəmiyyəstiz əşya kimi salladıqları "Kalaşnıkov"lara heyranlıqla baxırdıq. Əsgərlərdən biri başımı sığallayıb avtomatını mənə uzatdı, ağır idi, sinəmə sıxıb bir az baxdım, "Mehmani bununla vurublar eləmi" deyə əsgərdən soruşdum. Susub çiyinlərini çəkdi, dərindən köks ötürüb silahı məndən aldı, bir siqaret odlayıb damağına qoydu. Sonradan nənəmdən öyrəndim ki, Mehmanın sinəsini 6 düşmən gülləsi parçalamışdı...

Qəbristanlıqda biz uşaqlar cərgə ilə durub silahlarını hazır vəziyyətə gətirmiş əsgərlərə yaxın durmağa çalışırdıq. Mehmanın cənazəsini qəbrə salladılar, yenə qışqırıq, hönkürtü... Mehmanın üstünü torpaqladılar, dünəndən gözlədiyimiz an gəlib çatdı, komandir əsgərlərə komanda verdi: "Atəş!". Avtomatlar şaqqıldadı, səsdən qulaqlarım tutuldu, daraqdan kənara sıçrayan patron gilizlərinin birini isti-isti əlimə götürdüm, barmaqlarım yandı, amma buraxmadım...

İlər ötdü, bizim həmyaşıdlar atəşkəs dövründə böyüsək də, müharibə dövrünün o anlarını unuda bilmədim. Xüsusən insanlardakı o səmimiyyəti, vətənpərvərliyi, televizordan verilən vətənpərvərlik mahnılarını, Şəmistan