Həyat başlarsa...

10 bölüm
Sabah sürətlə yerimdən qalxıb, şkafımın önünə keçdim. Jean bir şort və çiçəkli bluzumu geyindim. Sport ayaqqabılarımı və çantamı götürüb, aşağı endim. Süfrə çoxdan qurulmuşdu. Anam son olaraq çörəkləri qoyub
- Sabahın xeyir canım- dedi. Anamı öpüb sabahın xeyir dedikdən sonra, ayaqqabılarımı və çantamı qapının ağzına qoydum. Öçəri girib atamı və nənəmi öpdüm. Atamın yanına oturub başımı çiyninə qoydu
- Başım partlayır.- dedim. Atam məni qucaqlayıb, alnımdan öpdü.
-Neyniyəcəksən bu gün
- Dərsdən sonra Ümidin yanına gedəcəyik. Bir az kömək edərik deyə fikirləşdim- dedim. Atam iç çəkdi
- Yaxşı fikirləşmisiz gözəlim.- dedi. Yemək yeyəndə hamı səssiz idi. Bu səssizliyi həmişəki kimi mən pozdum.
- Dünən Nuran xalagilin evində Əfsunun yanındakı oğlanları tanıyırsız?- anam başını qaldırdı
- Bizim bəzi yerlərə gedəndə gördüyümüz adamlardı. Sadəcə salamımız var. Amma Nurangillə çox yaxındılar.- dedi. Deməli yaxındılar hə? Bəs Altay ya da bir başqası bu barədə bizə niyə deməyib? Əfsunla necədilər bəs?
-Bəs Aydın ailəsinlə araları necədi?- seyə soruşdum. Süfrədə hamı birdən gərginləşdi. Atamla anam bir birinə baxdı. Əfsunun ya da Aydın ailəsinin adı hər dəfə keçəndə süfrədə qəribə bir soyuqluq olurdu. Deyəsən Əfsunla olan davamız iki ailəyə də təsir etmişdi. Çünki iki ailədə bir araya gəlməmək üçün xüsusi bir güc sərf edirdi. Əslində bu yaxşı idi. Ailəmin mənim yanımda olduöunu bilmək yaxşı idi. Anam sonda cavab verdi
- Aydın və Nurlu ailəsi ortaqdı- Arazla Əfsunun ailəsi ortaq idi? Zaraftdı bu? Bu üç yaraşıqlı bizim qızları tanıyırdılar amma ilk dəfə gürmüş kimi edirdilər? Yaxşı amma niyə? Hamı bir qırağa Ümid bizə niyə bundan danışmamışdı?
Telefonum zəng çalanda ekrana baxdım. Ekranda Aytənin üzzünü görənə ayağa qalxdım.
- Yaxşı mən getdim. - deyib evdən çıxdım. Telefonu açıb
- Salam kök baş- dedim
- Salam- dedi- evin qabağına çatırıq. Çıx - deyə davam etdi. Cavab vermədən üzümə bağladı
- Çox tərbiyəlisən- deyə öz özümə