aparıb. Həmm Ümidi tanımırmış kimi danışma , o heç vaxt bizi satmaz.- Aytən sürücü oturacağına oturanda mən yanına, Səlim və Lara isə arxa oturacağa oturdu. Aytən gün boyu çıxartmadığı eynəkləri çıxaranda, Səlimin gözləri iri iri açıldı.
- Aytən gözlərin- deyə bildi.. Əslində sabahkına baxanda düzəlmişdi. Aytən qışqıraraq
- Ağzını yum- dedikdən sonra mənə baxdı
- Haklısan Ümid heç vaxt belə bir şey etməz, amma hamımız Əfsunu tanıyırıq. Axrıncı olanlardan sonra səni yerin dibinə salmaq üçün hər şeyi edər.- bu baarədə haqlı idi. Əfsunun ifrəti çox can yandıran olurdu. Evə gələndə, ev bomboş idi. Anamın Soyuducuya qoyduğu notu əlimə alıb oxudum
- Nənənlə Nuran xalangilə gedirik. Yemək yeməyi yaddan çıxartma!!!- Notu zibilə atıb, divana oturdum. Telefonu bir muddət əlimdə oynatdıqdan sonra, marağıma uduzub Ümidə zəng etdim. Telefonu götürməyəndə oflayaraq telefonudivana fırlatdım. Görəsən Altaya zəng edim?
- Hə məncə də zəng elə və onlar sənin paranoyak biri olduğunu bilsinlər- mən paranoyak deyiləm. İç səsim güldü
- Hə əlbətdə. - İç səsimə qulaq asmadan Altaya zəng etdim
- Buyur Aylin- dəqiqəsinə açmışdı. Nə olardı bir az gözləsən? Nə deyəcəkdim mən. Hə Ümid...
- Şey... Ümid sizinlədi deyə soruşacaqdım- arxadan gülüşmə səsi gəldi
- Hə. Kiçik xanımı bir az əyləndirək dedik- istəmədən üzüm düşdü. Dosdumun əylənməsini, gülməsini istəyirdim. Amma onun Əfsunla əylənməsini qısqanırdım. Bilirəm. Bilirəm çox bencil biriyəm
- Hə lap yaxşı. Bu gün Ümidgilə gedəndə sizinlə olduğunu dedi. Ona görə zəng elədim. Bilirə dostsuz amma yenə də.. Nəysə sağol mən örtdüm- deyib telefonu Altayın üzünə bağlayandan sonra, başımı arxaya atdım
- Axmaqsan sən Aylin- diyə bağırdım. Yaxşı ki, evdə heç kim yox idi. Yoxsa anam evdə bağırma deyə başıma bir şey atardı. Boşuna demirem anam tam bir Azəri qadınıdı. Həm də özümü paranoyak kimi göstərmişdim. Alqış mənə
Bölüm sonu

Muellif