Hemm Ümidi tanımırmış kimi danışma , o heç vaxt bizi satmaz.- Ayten sürücü oturacağına oturanda men yanına, Selim ve Lara ise arxa oturacağa oturdu. Ayten gün boyu çıxartmadığı eynekleri çıxaranda, Selimin gözleri iri iri açıldı.
- Ayten gözlerin- deye bildi.. Eslinde sabahkına baxanda düzelmişdi. Ayten qışqıraraq
- Ağzını yum- dedikden sonra mene baxdı
- Haklısan Ümid heç vaxt bele bir şey etmez, amma hamımız Efsunu tanıyırıq. Axrıncı olanlardan sonra seni yerin dibine salmaq üçün her şeyi eder.- bu baarede haqlı idi. Efsunun ifreti çox can yandıran olurdu. Eve gelende, ev bomboş idi. Anamın Soyuducuya qoyduğu notu elime alıb oxudum
- Nenenle Nuran xalangile gedirik. Yemek yemeyi yaddan çıxartma!!!- Notu zibile atıb, divana oturdum. Telefonu bir muddet elimde oynatdıqdan sonra, marağıma uduzub Ümide zeng etdim. Telefonu götürmeyende oflayaraq telefonudivana fırlatdım. Göresen Altaya zeng edim?
- He mence de zeng ele ve onlar senin paranoyak biri olduğunu bilsinler- men paranoyak deyilem. İç sesim güldü
- He elbetde. - İç sesime qulaq asmadan Altaya zeng etdim
- Buyur Aylin- deqiqesine açmışdı. Ne olardı bir az gözlesen? Ne deyecekdim men. He Ümid...
- Şey... Ümid sizinledi deye soruşacaqdım- arxadan gülüşme sesi geldi
- He. Kiçik xanımı bir az eylendirek dedik- istemeden üzüm düşdü. Dosdumun eylenmesini, gülmesini isteyirdim. Amma onun Efsunla eylenmesini qısqanırdım. Bilirem. Bilirem çox bencil biriyem
- He lap yaxşı. Bu gün Ümidgile gedende sizinle olduğunu dedi. Ona göre zeng eledim. Bilire dostsuz amma yene de.. Neyse sağol men örtdüm- deyib telefonu Altayın üzüne bağlayandan sonra, başımı arxaya atdım
- Axmaqsan sen Aylin- diye bağırdım. Yaxşı ki, evde heç kim yox idi. Yoxsa anam evde bağırma deye başıma bir şey atardı. Boşuna demirem anam tam bir Azeri qadınıdı. Hem de özümü paranoyak kimi göstermişdim. Alqış mene
Bölüm sonu

Muellif Salatin

<< 1 2 3 [4]