“(Ya Rəsulum!) Sənə əmr edildiyi kimi, düz yolda ol. Səninlə birlikdə iman gətirənlər (tövbə edib ardınca gedənlər) də düz yolda olsunlar. Həddi aşmayın, çünki O sizin nə etdiklərinizi görəndir!” (Hud, 122).

Ayədə Allahın öz Peyğəmbərinə tövsiyəsi “istiqamətlənmək” şəklində ifadə edilib. Həqiqətən, doğru istiqamətə yönəlmək, bu yoldan sapmamaq, yolun çətinliklərinə dözmək insanı nicata doğru aparar. Təsadüfi deyil ki, Quranın “anası” adlandırılan Fatihə surəsini oxuyarkən Allahdan doğru istiqamətli yol və bu yolda sabitqədəmlik istəyirik: “İhdinas-sıratəl-müstəqim”. Yəni “Bizi doğru (müstəqim) yola yönəlt!”

Öncə öz istiqamətini düzgün seçən, sonra da bu istiqamət üzrə səbrlə irəliləyən adam Allahın razılığını qazana bilər. Doğru yolu izləmək isə heç də asan deyildir. Çünki Şeytan bu yolun başında oturub, möminləri azdırmağa, ümidsiz etməyə çalışır: “(İblis) dedi: “Sən məni (Adəmə səcdə etmədiyimə görə) azdırıb yoldan çıxartdığın üçün mən də Sənin düz yolunun (sıratül-müstəqimin) üstündə oturub insanlara mane olacağam!” (Əraf, 16).

Şeytanın ən böyük hiylələrindən biri insanları ümidsizliyə sürükləmək, məqsəddən yayındırmaqdır. Mömin heç zaman ruhdan düşməməli, müsibətlərə səbr etməli, mübariz olmalı, çətinlikləri aşmağa can atmalıdır. İslam passivliyi, ətaləti bəyənmir. İmam Cəfər Sadiq (ə) buyurmuşdur: “Mömin dəmir parçasından daha möhkəmdir. Dəmir alovun istisindən yumşalar. Amma mömin əgər öldürülülb dirildilsə, sonra yenə öldürülsə, qəlbində zərrəcə dəyişiklik hiss etməz”.

Aşağıdakı misal bir dünya cahangirinin səbr və istiqamətini bizə nişan verir.

Dünya şöhrətli məşhur fateh Əmir Teymur deyirmiş ki, mən həyatda qazandığım bütün uğurlara görə bir … qarışqaya borcluyam. Teymurləng cavanlıqda hakimiyyət uğrunda yerli monqol feodalları ilə çox savaşırmış. O zaman hələ qüdrət qazanmayan və tərəfdarı çox olmayan Teymur bu savaşlarda bəzən qalib gələr, amma çox vaxt məğlub olardı. Hətta belə döyüşlərin birində ayağından aldığı yara ömrünün sonuna kimi