z mənəm-mənəmliyini qorumaqdır. Başqasından irad götürmək onun üçün dözülməzdir. Cahil insan öz nadanlığı üzündən xeyri şərdən ayıra bilməz. Ona yaxşılıq edib yol göstərən adamı düşmən sayar. Elə düşünər ki, ona paxıllıq edir və pisliyini istəyirlər. Bu cür insan haqlı irada və xeyirxah nəsihətə məhəl qoymaz, ən yaxın dostlarına belə, bunun üstündə arxa çevirər. Nəsihəti qəbul etmək və ondan nəticə çıxarmaq zəkanın, ədalətin və sadəliyin nişanəsidir.

İmam Zeynül-abidin (ə) “Hüquq risaləsi”ndə buyurub: “Sənə nəsihət edənin haqqı budur ki, onun qarşısında mülayim olasan, sözlərinə qulaq asasan. Əgər sənə dəyərli sözlər desə, Allaha şükür edəsən; əks təqdirdə onunla mərhəmətlə rəftar edəsən, onu günahlandırmayasan. Əgər səhv etdiyini anlasan, onu danlamayasan. Əgər danlağa layiq olacaq sözlər danışsa, bu halda ona güzəştə getmək olmaz, çünki onun artıq heç bir etibarı