Bölüm 39

Narden...
Mektubu defelerle nezerden keçirmişdim... Sözler üreyimi göynedirdi... Fikrim qarışıq idi... Ne edim, nece edim, bilmirdim... Başımın içinde min düşünce dövr edirdi... Yeni, gedim? Bağışlayım? Nece? Meni inciden, üreyimi tapdalayan birini nece bağışlayım? Bir mektub, bir neçe söz yaşananları silib atmağa yeterli sayılırdı? Ne zamandan? Gözlerimi mektuba dikib beynimde her arqumenti götür- qoy edirdim... Ne edim? Ne? Qapının açılması bele meni gerçey dünyaya qaytarmamışdı...
- Narden... Qızım... Eşidirsen? - Arize xalanın qoluma toxunması ile irkilib gözümü ona dikmişdim...
- Narden... Yaxşısan?
- Men? He... Yaxşıyam... - ne olduğu mene yeni çatmışdı... Bir anda yatağa baxıb utanıb girmeye yer axtarmışdım... Gecelik adamın gözüne girirdi... (Sabina Nur)
- İşe gecikirsen... Otaqdan çıxmayınca narahat oldum... - Arize xala veziyyeti anlayıb sözünü deyerek otaqdan ayrılmışdı... Bir anda yataqdan sıçrayıb her şeyi qutuya doldurmuşdum... Qutunu qapayıb otaqdan çıxmışdım... Nese düşünmek istemirdim... Mesuliyyetli olmalıydım... Nede olmasa, iş meni gözleyirdi... Yola düzelib beynimdeki fikirleri atmağa çalışaraq xestexanaya gelib çatmışdım... Günortaya kimi xesteler ve kitablarla başımı qatmışdım... Amma yemek saatı gelib çatan kimi otaqda tek qalmağım beynimi sual yığınına çevirmişdi... Tek başına düşünüb neticeye gele bilmirdim... Başqa beyine ehtiyacım vardı... Telefonu elime alıb Güneli yığaraq iş çıxışında mütleq onu gözleyeceyimi bildirmişdim... Saat altıya kimi vaxtı iple çekmişdim... İçimi boşaldıb suallarıma cavab tapmaq isteyirdim... Zaman yetişdikde Günele zeng etsem de, bir az gecikeceyini demişdi... İçeride sıxıldığımçun üzerimi geyinib eşyalarımı götürerek xestexananın önüne çıxmışdım... Pilleleri enib başımla etrafa boylandıqda Vüsatı görmüşdüm... İçimden " Of" çekib özümü toplamağa çalışırdım... Heç Vüsatın yeri idi? Özü de bele bir veziyyetimde? Vüsat mene yaxınlaşıb hemişeki tebessümü ile üzümü inceleyirdi...
- Deyesen, meni

[1] 2 3 ... 8 >>