” deyib.
Əslində o, çox yaxşı dost idi.
Uzun illər münasibət qurduğum,
dostluq etdiyim hamıda onun
xüsusiyyətlərini axtardım.
Amma tapa bilmədim. Uşaqlıqda
başlayan dostluq ilk sevgi
kimidir, o nə bitir, nə də davam
edir. İndi günahkar da
axtarmıram. Zoya məni sosial
şəbəkədə tapandan sonra uzun
müddət heç nə yazmadı.
Sadəcə, dostluq göndərdi. Məndə
ona qarşı hirslə utancın qarışığı
olan hisslər var idi. Bu da keçib
getmişdi. İş elə gətirdi ki, bir
müddət sonra uzun-uzadı
məktublar yazmağa başladı. Hər
məktubun içində isə bir foto... Bu
fotolar adətən Göyçə gölündə
çəkilirdi. Ancaq bir ildən sonra
Zoyanın nəyə nail olmaq
istədiyini anladım. O, məni
yaralamaqdan zövq alırdı. Gedə
bilmədiyim yerlərdən yazıb məni
qıcıqlandırırdı. Zoyanın
sayəsində ilk dəfə özümə qarşı,
acizliyimə qarşı ikrah hissi
duydum. Bu hissi hələ də
ciyərimin ortasında, mədəmdə
hiss edirəm. Sanki iyrəndiyiniz
nəyisə sizə məcburən
yedirdiblər. Lap tutaq ki,
qurbağanı...
Zoya cavabsız məktublarını bir
müddətdən sonra kəsdi. İstədiyi
nəticəni aldığından əmin idi...
O vaxt dizlərimə dolan şüşələr
məni tanımadığım Şuşa fotoları
qədər ağrıtmır. Mən Şuşada
olmamışdım. Zoya isə uzun
müddət heysiyyatımla oynadı.
Hər dəfə ondan elektron məktub
gələndə özümü baxmaqdan
çəkindirə bilmirdim. O isə
əylənirdi. Danimarka, İsveçrə
kəndlərində çəkdirdiyi fotoları
mənə Şuşa, Laçın kimi sırıyırdı.
Məktubların ardı kəsilib.
Dizimdəki yaraların da yeri
çoxdan itib. İncidilən
heysiyyatım isə