İş elə gətirdi ki, ondan
məktub almayanda özümü
narahat hiss edirdim.
İnsan yaranışdan belədir -
sevincə olmasa da, kədərə,
ağrıya bir müddətdən sonra
öyrəncəli olur. Kədər isə gəldimi,
qoşunla, dəstə ilə gəlir...
Son məktubunu bu ilin
fevralında almışdım: “Necəsən?
Mən əla. Sənin üçün çox
darıxıram. Bilirəm, mənə hirsin,
hikkən keçməyib, amma
darıxıram. Bizi həyatımızın
dəyişilməz hissəsi - uşaqlığımız
bağlayır. Uşaqlıq isə yeganə
gerçəkdir. Fransa, İsveç, hara
olur-olsun - Şengen ölkələrinin
hansına gəlsən, səni qonaq
etməyə hazıram. Biz düşmən
deyilik. Sənə ehtiyacım var.
Oralar nə sənə, nə də mənə lazım
deyil. Mən Avropa vətəndaşıyam,
sən isə Azərbaycan. Ora isə
Qarabağdır. Sənə göndərdiyim
şəkil Şuşada yox, Zalsburqda
çəkilmişdi. Yaranı qaşımadım,
kəsdim. Axı, həkiməm)) Üzr
istəməyəcəm, sən bu zərbəyə
layiq idin. Hesab bərabərləşdi.
Avropada görüşənədək”.
Zoyanın məktubu qəfil ölüm kimi
məni ikitərəfli yolun tən
ortasında haqlamışdı. İşə tərəf
gəlirdim. Yeni elektron məktub
haqda xəbərdarlıq telefonuma
gəlmişdi. Dayana bilməyib açdım.
Yolu keçə-keçə oxumağa cəhd
elədim. Bakının tıxacdan qiyamət
gününü andıran yolları bir anda
gözümə bom-boş göründü.
Həyatımın da, yolumun da tən
ortasında Zoya ilə təkbətək
qalmışdım. Üz-üzə gəlsəydik, ona
bir söz deməyə cəsarətim
çatmazdı. O, qalib tərəf idi, mən
isə məğlub, zərərçəkmiş. Qaliblər
isə mühakimə olunmur...
Zoya məndən böyük idi. Qonşu
həyətlərdə yaşayırdıq. O, həmişə
ağıllı, təmkinli idi. Mənim kimi
çoxları üçün nümunə olmuşdu.
Yorulmadan, usanmadan
oxuyurdu, dincəlmədən idman
edirdi. Hamımızdan uzunboylu
və gözəl idi. Uşaqları adətən
birləşdirən xüsusi səbəblər
olmur. Biz bir həyətdə
böyüyürdük, bir yerdə
oynayırdıq. Heç ağlımıza da
gəlməzdi ki, günün birində bir-
birimiz üçün nəinki yadlaşarıq,
hətta düşmənə də çevrilərik.
1988-ci il hadisələrində anası
onu və qardaşını qoyub
“uzaqlara” getmişdi. Ora həmin
“uzaqlar” idi ki, biz heç vaxt heç
bir