a istəmədən ağlamağa başladım. Bunlar düz deyildi. Atam anam belə bir şey etməzdi. Hələ mən " aylıq olanda... Əfsunun yalanları ilə atamı günahlandıracaqdım? Bu axmaqlıq idi. Göz yaşlarımı silib, sakitləşməyə çalışdım. Atam belə bir şey etməzdi. Mənim atam ailəsini çox sevirdi. Təxminən iki saat yolda gəzdikdən sonra, evə getməyə başladım. Artıq Əfsunun yalanlarını düşünmürdü. Əfsunun yalanlarına öz anasını belə qatması yazığı gəlinəcək bir hal idi. Qəlbi niyə bu qədər daşlaşmışdı? Gözləri nə vaxtdan belə kin doludu?
Evə səssizcə girəndə anamla nənəmin söhbətinə qulaq misafiri oldum.
- O qadın hələ də utanmadan necə durur Nuranın evində. Sanki ərinlə yatan o deyildi- bir şey deməmək üçün əlimi ağzıma qoydum. Nə deyirdi nənəm? Anam qışqırdı
-Ana! bu məsələ artıq keçmişdə qaldı. Bağla artıq bu söhbəti
- Səni başa düşmürəm qızım. İngiltərədə səni və Aylini möhtəşəm bir həyat gözlədiyi halda. Sən niyə səni aldadan bir adamlasan
- Ana xahiş edirəm...
- İlk əvvəllər Aylin üçün bunu eliyirsən deyə düşünürdüm. Atasını bir qəhrəman olaraq görür və sən bunu pozmaq istəmirsən. Başa düşürəm. Düzgün hesab etmirdim, amma başa düşürdüm. Amma sonralar Davud deyilən o adama ümidsizcə aşiq olduğunu başa düşdüm. Sən belə bir qadın deyildin qızım. Başqa bir qadından uşağı olan bir adama dözən bir qadın deyildin- bir vedrə buzlu su sanki başımdan aşağı töküldüş Yerimdə dondum qaldım. Tıklərim biz biz oldu. Əfsun atamın uşağı idi? Daha çox dözə bilməyib gözümdən yaşlar süzülərkən qapıda göründüm. Anamın gözləri iri açıldı. Arxası mənə dönük olan nənəm dönüb mənə baxdı.
- Deməli düz idi- deyə fısıldadım
- Deməli atam sənə həqiqətən xəyanət edib- anam sürətlə yanıma gəlib mənə toxunduğunda əlini itələdim
- Toxunma mənə - deyə bağırdım- mənə yalan dediz. Hamınız məni aldatdız! - atam təəccüblə salona gələndə anam da mənim kimi ağlamağa başladı.
- Nə olur burda- atamın önünə keçib, bütün gücümlə onu itələdim
- Sən mənim qəhrəmanım idin !- atam qollarımı tutdu
- Neynirsən