vurmadım.Xoşlamırdım daha doğrusu. Mənə təbiiilik çox yaraşırdı. Bir azacıq qarabuğdayı qızam. Olsun da. Əllərimi çənəm altına dayaq verib özümə aynadan baxaraq gülümsəyirdim.
Ayağımda ev ayaqqabısı ilə mətbəxdə biş-düş edirdim. Nənələrim yatırdılar deyə çalışırdım ki, çox səs-küy salmayım. Hər ikisi qəlyanaltıda yumurta yeməyi sevirdilər. Mənimki bal və bəhməz idi.
Çantamı çiynimdən aşırıb evdən çıxdım. Oxuduğum təhsil müəssisəsi yaxında yerləşirdi. Piyada gedirdim həmmişə. Gecikmələrim olurdu. Amma həmişə şirinliyimi işə salırdım. Rəfiqəm yox idi. Sadəcə “salam-sağ ol”, “necəsən?”, “nə var-nə yox”. Özümü gözəl saymırdım. Məndən də gözəlləri vardı. Amma nə iş idisə, oğlanlar məni rahat buraxmaq bilmirdilər. Biri də Elcan idi. Suyu şirin oğlan. Elə saf təbəssümü var idi ki. Mən həmişə onu uzaqdan-yaxından görəndə xəfifcə gülümdəyib keçirdimsə, dərhal qarşımda peyda olurdu.Pis oğlan tiplərindən çox-çox uzaqda idi. Ondan müsbət aura alırdım həmişə. Amma dost, qardaş kimi yanaşırdım ona. Neyləyə bilərdim bundan artıq?! Ürəyim də, ağlım da belə qəbul edirdi Elcanı.Onu davalardan uzaq tutmağa çalışırdım. Həmişə mənə söz atan oğlanlarla davaya çıxmaq arzusu ilə yanırdı. Mən isə onunla danışıb fikrindən daşındırırdım. Elcana baxanda özümü peşmanlayırdım ki, niyə sevə bilmirəm bu oğlanı?! Sırf Elcana görə mənə həsəd aparan qızlar çoxalırdı.Vecimə almırdım. Dərsdən sonra özümü atırdım emalatxanama. Mənə yol göstərən Hacı müəllim də araada gəlib mənim əsərlərimə baxaraq qiymətləndirirdi.
...
AYAZ
Qaranlıq. Qaranlıq. Yenə qaranlıq. Heç nə hiss edə bilmirəm.
Göz qapaqlarımı bir balaca qaldırmağa cəhd edən kimi dərhal gücdən düşərək qapanırdı.
Ən son xatırladığım səhnə fraqment halında canlanırdı yaddaşımda.
Aliyə şad-xürrəm maşını idarə edirdi. Salonda əsk-sədası əskik olmayan mahnı. Başımı şüşəyə dayayıb sanki sərxoşmuş kimi gic=gic gülümsəyirdim.Birdən qarşımıza çıxan maşının işıqları gözümüzü qamaşdırdı.Aliyə cəld sükanın idarəsini əlinə alaraq maşını kəskin