Qelbimde soz kesikleri

Bölüm 40

Narden...
Hekim sözlerini deyib çıxıb getse de, men özüme gele bilmemişdim... Kenarda qoyulan stulda oturub hekim deyen cümleleri götür- qoy edirdim... Amin böyrek xestesi idi... Bes bu nece olmuşdu? Veziyyeti ne derece ağır idi? Hekim dedi ki, böyrek lazımdır... Demeli, veziyyeti ağırdır... Ya ölse? Men buna dözerem? Döze bilmerem... Amine nese olsa, üreyim bunu qebul etmez... Esla... Famil... O da ölmüşdü... Sevmesem de, Famille xoş günler keçirmesem de, onun yoxluğuna alışmaq çetin olmuşdu... (Sabina Nur) İndi sevdiyimi itirmek? Üreyim buna dözmezdi... Patlayardı... Men Aminsiz yaşamazdım... Heyatımda etibar edeceyim insanların sayı bir elin barmağını keçmezdi... Bunlardan biri de heç neye baxmayaraq Amin idi... Onu itirmek qorxusunu bir defe yaşamışdım... Ölüb- dirilmişdim... Adice Aminden uzaq qaldığım günlerde men ruhen ölmüşdüm... Mehv olmuşdum... Bir ömür ayrı qalmaq? Torpağına sığınıb derd bölmek? Bu insanı deli ederdi... Bu insanı ölüme sürükleyerdi... İnsan sevdiyini başqasıyla böle bilmezken torpağa nece tapşırardı? Bunu tesevvür etdikce bele üreyime xencer sancırdılar sanki... Qaldı ki yaşamaq...
Neçe deqiqe bu veziyyetde oturduğumu bilmirdim... Boğazım yaşadığım stresin teesirinden qupquru olmuşdu... Yerimden qalxıb ayağımı sürüye- sürüye pilleleri enmişdim... Yemekxananı tapıb su istemişdim... Boğazımı yaşladıqdan sonra Arize xalanın narahat olacağı ağlıma gelmişdi... Qeydiyyat şöbesinden telefon isteyib evi yığmışdım... Heç ikinci çağırış sonlanmadan Arize xalanın sesi eşidilmişdi...
- Xala... - dodaqlarımı ayırıb gücle dile geldim...
- Can xala... Şükür sene, Allahım... Yaxşısan, qızım? Hardasan? - Arize xala bir nefese suallarını yağdırırdı...
- Xala, ................. xestexanaya gelin... Amin yaxşı deyil... Tez gelin... - sözlerimi deyib göz yaşımı tökmeye başladım...
- Ağlama... Gelirik... - Arize xala telaşlansa da, menim ağladığımı görüb heç ne demeden telefonu söndürmüşdü... Pilleleri qalxıb

[1] 2 3 ... 6 >>