bayaqkı yerimde oturmuşdum... Hekim gözüme deymirdi... Tibb bacılarına sual versem de, Amini tanıyan yox idi... Özümü çox pis hiss edirdim... Elimden ağlamaqdan savayı heç ne gelmirdi... Sessizce ağlayıb bezense divarda asılan saatın eqreblerine zillenirdim... Desteye, her şeyin yaxşı olacağını deyecek insana ehtiyacım vardı... Texminen bir saat sonra adımı eşidib pillelere sarı baxdıqda mene teref qaçan Arize xala ile Güneli görmüşdüm...
- Qızım, yaxşısan? Ne olub? - Arize xala qarşıma keçib elimi tutmuşdu...
- Xala, o öle biler... Birden ölse? Men ne edecem? - ağlayaraq Arize xalanı qucaqlamışdım...
- Ağlama... Danış görüm nece olub? Niye ölür? - stulda oturub olanları müeyyen meqamları ötürmek şerti ile danışmışdım...
- Ne vaxtdan xestedir? İndi emeliyyat olunur? Burada tek qalırdı? - Arize xala danışdıqlarımı dinleyib suallarını işe salmışdı...
- Bilmirem, xala... Heç ne bilmirem... Bilmirem... Dediklerimden başqa nese bilmirem... Hekim de qeybe çekilib... Üreyim patlayır... Ona nese olsa, men ne ederem? Nece yaşayaram? Buna döze bilmerem, xala...
- Sakit ol... Ağlamaqdan gözünde yaş qalmadı... Amin sağalacaq... Her şeyi danışıb aydınlaşdırarsız...
- Nar... Deyirem, bu Amin o ifritenin adını xeste olduğunu bildiyi üçün çekib, mence... Neçe vaxtdır bunu düşünürdüm... Axır ki sebebini bildim... - Günel yene öz bildiyini danışırdı...
- Günel... Sus... Men ne hayda, sen ne hayda...
- Yaxşı- yaxşı... Ne dedim ki? Neçe vaxtdır derd çeken sen deyildin? İndi üreyini rahatlatmaqçun söz dedim de... Hem Amin sağalacaq... Men hiss edirem... Üreyim yalan demez... - Günel hemişe ne olsa da, insanı müsbet auraya çekirdi... Yene hemin yolu seçmişdi...
- Qızım, belke, Tofiqe deyim Ayaza xeber etsin... Mence, onların xeberi yoxdur... Olsa, Aygün Amini buraya tek göndermezdi... - Arize xala düz deyirdi...
- Xala, Aminin telefonu mendedir... Burada Aygün xalanın nömresi de var... Özüm yığsam, nece olar? - isteyirdim ki, Aygün xalaya Aminin menden ayrılmayacağı

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>