sonra otağa keçmişdim... Amin aparatlara qoşulmuş veziyyetde uzanmışdı... Bir neçe saat içinde rengi solmuşdu... İnsanın sevdiyini bu veziyyetde görmesi çox ağır gelirdi... Yatağa yaxınlaşıb elimi Aminin elinin üzerine qoymuşdum... Stulu çekib yatağın yanında oturmuşdum... Özümü tox tutmağa çalışsam da, gözlerim dolurdu...
- Geldin? - Amin gözlerini ağır- ağır açıb üzüme baxırdı...
- Buradayam... Özünü nece hiss edirsen?
- Ağlama... - gözümün yaşı yanağıma süzülürdü...
- Ağlamıram ki... Bax... - gözümün yaşını qurudub gülümsemişdim...
- Seni incitdiyimçün bağışla...
- O ne sözdür? Şükür, sağ- salamatsan... Meni incitmemisen...
- İncitmişem... Çox incitmişem... Senin burada olmağına, menimçün narahatlıq keçirmeyine layiq deyilem... - Amin asta- asta danışırdı... Onun da gözleri dolmuşdu...
- Bele danışma... Bu söhbeti sağaldıqdan sonra ederik... Onda cezanı verecem... Ele bilirsen ki, bele asan etdiyinin üzerinden keçecem? Hele seni süründürecem... - menimçün çetin olsa da, Amini yüksek ehvala yüklemeliydim...
- Men sağalmayacam... Hekimle danışmışam... Veziyyetim çetin ki düzelsin... Ölsem, seni incitdiyime göre ruhum rahatlıq tapmayacaq... - Amini bu sözlerine göre qınaya bilmezdim... Özüm de hekim olduğumdan xeste psixologiyasını derk edirdim... Her bir xeste ilk veziyyetini öyrendikde öleceyine inanırdı... Amin özü hekim olsa da, hem de insan idi...
- Amin... Bu barede danışmayaq... Sen sağalacaqsan... Bilirem... Her şey yaxşı olacaq... Allahdan ümid kesilmez...
- Ağlama... - ne qeder etsem de, gözümün yaşına engel ola bilmirdim...
- Ağlamıram... Gözüm sulanır... - gülüb Aminin elini öpmüşdüm...
- İndi çıxmalıyam. Yat sen... Yene gelecem... Qapının önündeyem... - Amin başı ile razılıq bildirdikden sonra otaqdan ayrılmışdım... Tualete üz tutub ağlayaraq içimi boşaldıb yerime qayıtmışdım... Arize xala böyük kimi mene destek olurdu... Amma bu sınaqdan nece çıxacağımızı Allah bilirdi...
Axşam düşmüşdü... Arize xala meni dile tutub eve aparmaq

<< 1 ... 3 4 [5] 6 >>