Həyat başlarsa..
12 bölüm
Evdən çıxdığım hardasa yarım saad olmuşdu amma hələ də ağlayırdım. Laraya gedərdim amma o məni atamla görüşmək üçün təkrar evə göndərərdi. Ən yaxşısının bu olduğunu deyərdi. Aytənin ailəsi isə atamla daha yaxın idi. Dəqiqəsinə atama zəng edərdi. Həm atamın birinci baxacağı yer, Larayla Aytənin evi olacaqdı. Bəxdimdən bu gün Səlim də evdə olmayacaqdı. Ümidi isə öz problemlərimlə boğmaq istəmirdim. Başqa güvənə biləcəyim biri yox idi. Atam anamı aldatdı deyə biləcəyim biri yox idi. Mən hüngür- hüngür ağlamağa davam edəndə, qabağıma bir neçə avara çıxdı.
- Gözəlim kim sənin xətrinə dəyib?- ona fikir vermədən yolumu dəyişdim, amma içlərində biri qolumu tutdu.
- Burax məni!- deyə bağırdım. Amma iri əli ağzımı örtəndə bütün qışqırıqlarım səssizliyə çevrildi.
- Dosdum bu da yaman şüvən şeymiş- qarşımda duran iyrənc adam güldü
- Bunların əyləncəsi başqa cür olur. Fikir vermə- dedi adam. qarşıma gələn adamın, nazik yerinə bir təpik vurub, ağzımı tutanın əlini dişləyib can halıyla qaçmağa başladım. O anda hara gəldiyimi başa düşdüm. Buralar normal insanların gələcəyi bir yer deyildi. Arxamdan bir əl məni tutanda yenə bağırdım. Təpik atanda arxamdakı adam məni qırağa atdı. Çətinliklə ayağa qalxmışdım ki, atdığı şillə ilə Yerə yıxıldım. Qanın metal dadı ağzıma gəldi. Adam mənə alov fışqıran gözlərlə yaxınlaşarkən
- Sənə eliyəcəklərimi ikiyə artırdın qan...- deyə qışqırdı. Artıq bağırmırdım belə. Boğazım düyünlənmişdi. Tam gözlərimi bağlamışdım ki, bir qışqırıq və yumruq səsi qulaqlarımı doldurdu.
Qorxmuş gözlərimi açmağımla o iki avaranı yumruqlayan Arazı görməyim bir oldu. Olduğumuz yerdə işıq olmamağına baxmayaraq Arazın üzünü tanımışdım. Ağzım bir qarış açıq mal mal olan bitənə axarkən Araz mənə şillə vuran adamın yaxasından tutub bağırmağa başladı.
- Əgər bir də sizi bu qızın ətrafinda görsəm, məhv edərəm! Başa düşdüz?- adam qorxuyla başını salladıqdan sonra Araz onu yerə atdı. Qolumdan tutub məni qaldıranda hələ də hıçqırırdım.