Araz adamların yanından keçəndə yerdə qıvranan adımın qarnına təpik vurdu. Əlini qolumdan əlimə endirərək məni ordan uzaqlaşdırdı. Nə yaşamışdım bu gün belə. Həm atamın xəyanətini öyrəndim, həm də az qala iki avara tərəfindən təcavüz olurdum. Əgər Araz gəlməsəydi mənə.. Düşüncəsi belə iyrəncdi. Mn ara vermədən ağlayarkən, Araz məni durdurdu.
- Yaxşısan Aylin?- danışmadan başımı sağa sola salladım. Yaxşı deyildim. Həm də heç yaxşı deyildim. Araz məni qucaqlayanda etiraz edəcək gücüm yox idi. Əllərimi belinə dolayaraq ağlamağa davam etdim. Nafəsim normala dönəndə Araz məni geri çəkdi
- Səni evinə aparım?- dedi. Başımı sağa sola salladım
- Olmaz evə gedə bilmərəm.- qaşlarını havaya qaldırdı
- Onda Lara ya da Aytən...- sözünü qurtarmağa icazə vermədim
- Başa düşmürsən atamın ilk baxacağı yer onlardı- bu dəfə qaşlarını çatdı
- Evdən qaçdın?- Gözümdən bir neçə damcı yaş süzülərkən başımı yuxarı aşağı salladım. Əslində tam qaçmış sayılmazdım. Əsəbl çıxmışdım. Yanıma nə pul, nə də geyinmək üçün bir şey götürməmişdim. Araz əlimi tutub aparanda onu durdurdum
- Məni evə apara bilməzsən- Araz dayanmadan cavab verdi
- Bizə gedirik- dedi qısaca. Etiraz edəcəkdim ki, gedəcək bir yerimin olmadığını xatırladım. Araza güvənməkdən başqa çarəm yox idi. Həm bu dəqiqə güvəndiyim tək insan Araz idi. Arazın qara maşınına minib, təhlükəsizlik kəmərini bağladım və yan pəncərədən ağlayaraq çölə baxdım. Araz yol boyu bir şey deməmişdi. Bir binanın önündə duranda təəccüblənmədən durmadım. Arazın ailəsinin varlı olduğunu bilirdim. Soylu ailəsi həqiqətən üst təbəqə idi. Yaxşı amma Araz niyə burda qalırdı? Maşından endikdən sonra Ara əlimdən tutanda düşüncələrimdən uaqlaşdım
- Gəl- dedi qısaca. Liftə minəndə mən hələ də ağlayırdım. Araz bir ara mənə baxsada, liftin qapısı açılanda qırağa baxıb məndən əvvəl çıxdı. Mən də titrək adımlarla arxasıyla getdim. Evin qapısını açanda elə də bir lüks görüntü ilə qarşılaşmadım. Balaca otaqlar. Salonda qara balaca divan, televisor və bir masa var