r idi. Araz işığı açıb məni özünə çevirdi. Üzümü bağlayan saçlarımı qulağımı arxasını apardı. Səbəbini bilmədiyim bir güvənlə Arazın gözlərinə baxırdım. Araın gözləri dodağımın qırağındakı yaraya sataşdı. Çox da böyüdüləcək bir şey olmadığını bilirdim, ancaq qanayırdı
- O .... öldürməliydim- dedi sərt bir səslə. Baş barmağını yaranın üstünə qoydu. Gözlərimə baxaraq
- Ağrıdır?- dedi
- Yox - deyə cavab verdim. Amma səsiin çıxıb çıxmadığını bilmirəm.
- Neynirdin orda Aylin.- deyə soruşdu Araz. Ah Araz özüm də bilsəm yaxşı olardı.
- Bilmirəm- deyə mırıldandım və yenı bir ağlamaq krizinə girdim. Araz məni qara divana oturdub, sinəsinə uzatdı
- Bu gün çox zibil idi- deyə mırıldandım. Araz çənəsini başıma qoyub
- Danışnaq istəyirsən? - fısıldayaraq
- Yox- dedim. Bunu necə danışa bilərdim. Hələdə ki, Araza. Biz dünənə qədər bir birimizə pis pis baxıb, söz atmağa çalışırdıq. İndiysə... İndiysə Araz məni sakitləşdirirdi. Hər şey mənasız gəlirdi. Heç nəyə məna yükləyə bilmirdim
Bölüm sonu

Muellif