bilmirdi...

Amin...
Son olanlardan sonra heyata, yaşamağa dair ümidimi itirmişdim... Nardenin bele şeraitde xesteliyimi öyrenmesini heç istemezdim... Ancaq olan olmuşdu... Böyreyimin biri bedenimden xaric edilmişdi... Tek ve xeste böyrekle haçana kimi yaşayacaqdım? Heç bir fikrim yox idi... Tek isteyim Nardenin qelbindeki buzları eridib dünyadan getmekdi... Özüme geldiyim zaman yene Nardeni yanımda istemişdim... Her şeyi ona izah edecekdim... Onu incitmeyimin sebebini deyecekdim... Döne- döne üzr isteyecekdim... Amma açılan qapıya baxdıqda anamı görüb gözlerimi qırpmağa başlamışdım... Axı men aileme heç ne dememişdim... Bes nece?
- Oğlum... Seni bu halda görmek de varmış qismetde... - anam yatağa yaxınlaşıb ağlamağa başlamışdı...
- Mama... Ağlama... - uzun danışmağa gücüm çatmırdı...
- Nece ağlamayım? Evlendikden beri bedlik tutub seni... Hemişe sağlam olan balam indi ağır xestedir... - anam men ölsem de, öz absurd fikirlerinden el çekene oxşamırdı...
- Mama... Sus... - başqa söz tapmırdım...
- Bütün saralıb solmusan... Can balam...
- Yatacam... - anamın sözlerini dinlemek istemirdim... Gözlerimi qapayıb üzümü diger semte dönmüşdüm... Bir neçe deqiqe sonra qapının sesini duyub anamın getdiyini anlamışdım... Anamın mene göre hamıdan artıq üzüldüyünü bilirdim... Amma yataqdan qalxdıqdan sonra bu sözlerin daha artığını duyacağıma da emin idim... Menim anam deyişen deyildi...(Sabina Nur)
İki gün idi, Nardeni görmürdüm... Yanıma her kes baş çekse de, Narden gelmirdi... Bu işde anamın eli olduğunu bilirdim... Bu defe tibb bacısına qeti suretde tapşırmışdım ki, Nardenden başqasının yanıma getirmesin... Bele de olmuşdu... Axır ki, Narden otağıma baş çekmişdi...
- Darıxmışdım... - Nardeni gördükde gözüme işıq gelmişdi...
- Men de... Özünü nece hiss edirsen? - Narden ele dolub durmuşdu ki, toxunsan gile- gile yaş tökecekdi...
- Yaxşı... Seni görüb yaxşı oldum... Narden... Meni bağışla... Xeste olduğumçun seni incitdim... Sehv etdim... İndi yanımda