neticelerine uyğun olaraq Aminin eve gedib- getmeyeceyine qerar verecekdi... Her şey normal olsa, Amini axşam eve apara bilecekdik... Ümid edirdim ki, müalice effekt verecekdi... Son müayinenin neticeleri bilindikden sonra hekim bizi otağına çağırıb veziyyeti başa salmışdı... Amine xüsusi müalice tetbiq olunacaqdı... Eyni zamanda dietoloq terefinden yazılmış erzaq uyğunluğuna deqiqlikle nezaret edilmeliydi... Heftenin müxtelif günlerinde Amin xestexanaya gelib buradakı aparatlarla müalice olunacaqdı... Qarşıda bizi çox çetinlik gözleyirdi... Hetta hekim istesek, Aminin xestexanada müalice oluna bileceyini dese de, men razı gelmemişdim... İnsana ehval yüksekliyi de teesirsiz ötüşmürdü... Aminin normal heyat şeraitine davam ederek müalice almasının ona daha çox xeyri olacağına emin idim... Heç kim xestexanadan, hekimlerden asılı olmaq istemezdi... Özüm hekim olduğumdan bütün lazımi tapşırıqlar mene verilmişdi... Elimden gelenin en yaxşısını edecekdim... Lazım olsa, günlerle yatmayıb Aminin keşiyini çekecekdim... Teki sağalsın... Teki yaşasın... Men onun ölümüne dözmezdim...
Aygün xala canfeşanlıqla Amini eve aparmaqçun hazırlaşırdı... Şefeqse elinde çiçek destesi ile qapının önünü kesdirmişdi... Arize xala, Tofiq emi, hetta Günel de bu günümde meni yalnız buraxmamışdı... Hamısı destek olurdular... Aminin sağalacağına inandıqlarını deyirdiler... Mense geleceyimize ümidle baxırdım... Xoşbextlik isteyirdim... Sonsuz xoşbextlik...
Tibb bacısı son defe Aminin sarğısını tezeleyib otaqdan çıxmışdı... Bize xesteni eve apara bileceyimizi demişdi... Otağa girmek istesem de, Aygün xala elini qoluma atıb qoymamışdı...
- Hara qaçırsan?
- Buraxın... Erimin yanına keçecem...
- Gözle hele... Düz iki heftedir bu qız senin üzünden Amini göre bilmir... Qoy, birinci o keçsin... - Aygün xalanın sözlerine ağzım açıla qalmışdı...
- Siz ne danışırsız? Nezerinize çatdırım ki, Amin menim heyat yoldaşımdır!!! Menim!!! Bu şexsiyyetsiz qadınsa onunçun heç kimdir!!! Buraxın!!! -