İstesez, oturub sakitce gözleyin... - sebrim çatmırdı bu qadına söz başa salmağa... İçden- içe eseb meni boğurdu...
- Gelin, Aygün xala... Bu hayasıza söz yetirmek müşkül meseledir... Orada stul boşdur... Oturaq... - Şefeqin sözleri olan- qalan esebime kibrit çekmişdi...
- Eybi yoxdur... Qoy men hayasız olum... Adımı sen qoymusan da... Bes öz adını bilirsen? Evli kişinin arxasından düşenlere ne ad qoyulduğundan xeberin var? Her halda var... Amma özünü bilmezliye qoyarsan... Senin kimisinin yeri torpağın üstü deyil... Xoş, torpağın altı da senin kimisini qebul etmez... - xestexanada olduğumuzu nezere alıb özümü tox tutaraq sakit tonda sözlerimi ünvanlayırdım...
- Sen mene bunları deyirsen? Buna baxe... Dağdakı gelib bağdakını yerinden edir... Hele de o boş başın Aminin seni sevmediyini anlamayıb... Yazıq sene... - Şefeq qızararaq sesinin tonunu qaldırıb danışırdı...
- Dağdan kimin geldiyi açıq- aşikar bilinir... Keç yerinde otur... Sesini qaldırıb medeniyyetini nümayiş etdirme... - onsuz da, söz altında qalmazdım... İndi içimde aşıb- daşan sözleri daha gözel xercleyirdim...
- Gel, qızım... Bu uğursuza yerini sonra bildirersen... - Aygün xala Şefeqi çekib kenardakı stula apardı... Mense başımı aşağı dikib onlara sarı baxmamağa çalışırdım... Terslikden gözümün önünde oturmuşdular... Amma bu deqiqe menimçün en vacib olan Aminin sağalması idi... Ümid edirdim ki, Amin sağalacaq...
Aygün xalanın geldiyi vaxtdan hardasa iki saat keçmişdi... Bu müddet erzinde Ayaz emi de gelib menimle hal- ehval etmişdi... Arize xalagil de bir neçe deqiqe evvel gelmişdiler... Soyuq da olsa, Arize xala Aygün xala ile salamlaşmışdı... Mene olan davranışına göre Aygün xala sevilmeyen qaynana sayılırdı... Amin hele de özüne gelmemişdi... (Sabina Nur) Ağrıları duymasın deye onu iyne ile yatızdırırdılar... Gözlemek insanı yorurdu... Kaş her şey tez sovuşaydı... Kaş sevdiyim tez sağalaydı... Bize qarşı olan kimseni vecimize almadan yaşayardıq...
- Xanım... Xeste sizi isteyir... -

<< 1 [2] 3 4 ... 9 >>