da, onu bele göre bilmirdim...
- Bax... Gör sene ne bişirmişem... Beh- beh... İndi bunu yeyeceyik... - yastığı Aminin belinde rahatlayıb sinini qucağına qoymuşdum...
- Yağsız, duzsuz yemekler... Günüm qaradır... Pomidor olmaz, kartof olmaz, banan yeme, portağal yeme, onu yeme, bunu yeme... Ancaq bu dadsız yemekleri ye... - Amini qınaya bilmirdim... Hemişe yemeyine düşkün olan biri üçün bu qadağalar ağır gelirdi...
- Mız- mızlanma uşaqlar kimi... Immm... Dadlıdır ha... Men de bundan yeyecem... Gel, ikimiz yeyek... Hmmm? Aç ağzını... - yemekden ağzıma qoyub yalan olsa da, dadlı olduğunu gösterirdim...
- Yemirem... Üreyim bulanır... Sonra qaytaracam...
- Ömrüm... Heyatım... Birdenem... Menim xetrime... Hekim ne dedi? Qaytarmağın normaldır... Buna göre ac qalmırıq... Axı dermanın vaxtı keçir... - üzümü sallayıb Amine baxırdım...
- Ye, sonra seni mükafat gözleyir... - bu sefer başqa üsula el atmışdım...
- Ne mükafat?
- Onu demirler, edirler... Ye hele... - gücle Amini bir az yedirmişdim... Qabları yuyub otağa gelerek yere bez sermişdim... Lazım olan eşyaları getirib Amini stulda otuzdurmuşdum...
- Aşbazlıqdan qurtardın, berberliye başladın... - Amin meni araya qoyurdu...
- Ne edim? Berberxana sene uyğun deyil... Gigiyenik cehetden temiz olmur... Hem isteyen siqaret çekir... Özüm tüklerinin kökünü qazıyacam... - hereketlerimi zarafata salıb Aminin kefini açmağa çalışırdım... İşimi bitirdikden sonra hamamı hazır edib qapını aralı qoymaq şerti ile Amini çimmeye salmışdım... İçim sıxılırdı... Hemişe güclü olduğuna alışdığın birini zeif görmek insanı incidirdi... Metbexde sessizce gözümün yaşını töküb üzümü silerek gülümseyirdim... Bu şekilde saxta gülümsemeye meşq edirdim... Dehlizde ses eşidib otağa getmişdim... Amin üzerini geyindikden sonra yatağa uzanmışdıq... Bir neçe deqiqe danışmadan qucaqlaşmışdıq...
- İnanırsan? - Aminin sesinden fikirlerden ayılmışdım...
- Neye?
- Sağalacağıma...
- Elbette... Sen menim tanıdığım en güclü kişisen... -