xatırlayıram. Odur ki, “dünənki oğlan” kəlməsi dilimdən düşmək bilmirdi. Hər dəfə əllimə fırça alanda qeyri-ixtiyarı xatırlayəb xəfifcə gülümsəyirdim. Hər dərsdə gəlib dururdu gözümün önündə. Ədəbiyyat mütaliəsində onun səsi qulaqlarıma gəlirdi. Bəzən oxuduğum kitabın, çəkdiyim rəsmin, yazdığım mühazirələrin içindən gözlərinin açıq-aydın görürdüm. Nə yalan deyim, xoş idi mənə. Məni rahatladırdı bir növ. Görəsən indi hardadır? Neyləyir?
Təkcə Ayazı deyil, Nazlını da düşünürdüm. 2 əlil. Biri anadangəlmə, digəri qəza nəticəsində. Nazlının pozitiv enerjisini hiss edirdim. Hacı müəllim qızdakı ruhu hamıdan tez hiss edib də ondakı marağı üzə çıxarda bilmişdi.
Günlərin birində mənə gələn gücdən istifadə edərək Nazlı ilə Ayazın öz beynimdə yaratdığım təsvirini kətana sərməyə başladım. Hələ uşaqkən nənələrimin mənə danışdığı əfsanələrdən birinin portreti əsasında ərsəyə gəlmiş əl işimə özüm də heyranlıqla baxırdım. Hacı müəllimlə əlaqə yaradaraq ona göstərəndə uzun=uzadı gözlərini tablodan çəkməmişdi.
Simurq quşu. Əfsanədən gələn quş. Yanaraq məhvindən sonra öz küllərindən doğuş edən quş. Ümid quşu.
Ortada qanadlarını geniş açan Simurq quşu qızılı rəngə boyanmışdı. Sağında balaca qız, solunda isə cavan oğlan. Nazlı və Ayaz. Qızın ümid bəxş edən gözləri, təbəssümü. Oğlanın isə məhvə gedən yolunda gözəgörünməz əngəlin təzahürləri.
-Bunu göstərmək lazımdır-pıçıltılı səslə Hacı müəllim bildirdi.
-Kİmə?
-Nazlı ilə o oğlana,-deyib gözlərimin içinə baxdı.
Bir an içində qızardım. Bunu hardan bilir?
-Bilirəm , qızım, 50 yaşım var nə də olsa,-deyib gözlərini təkrar tabloya zillədi
-Onun harda olduğunu bilmirəm,-əvvəl dodaqlarımı islatdım, sonra dişlədim.
-Taparam...
İndi budur, Nazlı tablonun önündə. Sevinclə baxırdı.
--İndisə Ayazın gəlişini gözləyək.
Nə? Cəld Hacı müəllimə baxdım.Təsdqiləyib emalatxanadan çıxışını etdi. Başımı yüngülcə silkələyib gözlərimi bərk-bərk qapatdım. Dərindən nəfəsimi alıb Nazlının yanına addımladım. Stulu çəkib yanında əyləşdim.
-Ço x