baxdım.Uşaqkən müəllimim danışırdı azdan-çoxdan. Həmişə içini çəkirdi. İndi anladım niyəsini.O da “rəqqaslar”dan biri idi. Peşəkarlıqdan öncə həvəskarlıq hissi. Onu tapmalıyam təcili. Amma necə? Əlil olduqdan sonra heç cür əlaqə alınmayıb. Əli də bildirinb ki, ağır xəstəliyə düçar olduğundan xaricə müalicəyə yollanıb. Ailə üzvlərindən heç biri hal-hazırda Bakıda deyil.Hansı ölkədə olduğu bilinmirdi.
Bu söhbətdən 1 ay vaxt keçmişdi.Hər gün bura gəlib izləyici roluna bürünürdüm. İçimdəki rəqs ehtirası getdikcə daha da sürətlə alovlanmaqda idi.Burda heç bir qayda-qanun yox idi. Hamı musiqinin ritminə tabedir. Heç bir müəllimin köməyi olmadan özləri beyinlərdə qurduğu səhnəni sərgiləyirdi. Bu gənclərdən bir neçəsi ilə söhbətdən anlamışdım ki, maddi imkanları aşağı olduqları üçün peşəkarların yanına getməyə gücləri çatmır. Onları buraya cəm edən Ofeliya xanı idi. Hnaıs ki, mənə “unudulmuş idman kompleksi” termini ilə cavablamışdı. Onun Kəmaləddin Bağırovla uzaqdan-uzağa qohumluq əlasi var. Bağça müdirəsi idi. Bu gəcnləri qaranlıq küçələri birində sərbəst rəqsləri görüb keçmiş “həvəskar rəqqas”a məlumatını çatdırmışdı. Onun xahişi ilə gənclərlə danışıqlar aparmışdı.
Hacı müəllimin isə maşallah geniş əlaqələri var. Məni Əlinin yardımı tapdı desəm yanılmaram. Heç bir söz əlavə etmədən məni maşınına mindirib yollarda sürətləndi.
-Oğlum, Firuzəni incitmə.
-Üzrlü sayın, anlamadım.
-Qızın qəlbini qırma. Onsuz da ailə cəhətdən bəxti gətirməyib...
Firuzənin çəkdiyi rəsmə baxdıqca gözlərimi özümdən çəkə bilmirdim...
...
FİRUZƏ
Nazli və Ayazın rəsmimlə tanışlıqdan 2-3 gün keçirdi.
-Ay balam, dur,-deyə nənələrim bir yerdə səsləndilər.
-Off, qoyun yatım,-yuxulu səs yalvarıb nazik yorğanı başıma çəkdim.
Bugünlərdə əməlli-başlı tənbəlləşmişəm. Səhərin gözü açılmamış yerimdən qalxan mən indi heç idmana getməyə vax tapa bilmirdim. Bir əlimlə çənəmə dayaq verib yorğun gözlərlə yağlı, ballı, bəhməzli çörəklərə tamaş edirdim.
İmtahanlar yaxınlaşırdı. Mən də həmişəki kimi