xatırlayıram. Odur ki, “dünenki oğlan” kelmesi dilimden düşmek bilmirdi. Her defe ellime fırça alanda qeyri-ixtiyarı xatırlayeb xefifce gülümseyirdim. Her dersde gelib dururdu gözümün önünde. Edebiyyat mütaliesinde onun sesi qulaqlarıma gelirdi. Bezen oxuduğum kitabın, çekdiyim resmin, yazdığım mühazirelerin içinden gözlerinin açıq-aydın görürdüm. Ne yalan deyim, xoş idi mene. Meni rahatladırdı bir növ. Göresen indi hardadır? Neyleyir?
Tekce Ayazı deyil, Nazlını da düşünürdüm. 2 elil. Biri anadangelme, digeri qeza neticesinde. Nazlının pozitiv enerjisini hiss edirdim. Hacı müellim qızdakı ruhu hamıdan tez hiss edib de ondakı marağı üze çıxarda bilmişdi.
Günlerin birinde mene gelen gücden istifade ederek Nazlı ile Ayazın öz beynimde yaratdığım tesvirini ketana sermeye başladım. Hele uşaqken nenelerimin mene danışdığı efsanelerden birinin portreti esasında erseye gelmiş el işime özüm de heyranlıqla baxırdım. Hacı müellimle elaqe yaradaraq ona gösterende uzun=uzadı gözlerini tablodan çekmemişdi.
Simurq quşu. Efsaneden gelen quş. Yanaraq mehvinden sonra öz küllerinden doğuş eden quş. Ümid quşu.
Ortada qanadlarını geniş açan Simurq quşu qızılı renge boyanmışdı. Sağında balaca qız, solunda ise cavan oğlan. Nazlı ve Ayaz. Qızın ümid bexş eden gözleri, tebessümü. Oğlanın ise mehve geden yolunda gözegörünmez engelin tezahürleri.
-Bunu göstermek lazımdır-pıçıltılı sesle Hacı müellim bildirdi.
-Kİme?
-Nazlı ile o oğlana,-deyib gözlerimin içine baxdı.
Bir an içinde qızardım. Bunu hardan bilir?
-Bilirem , qızım, 50 yaşım var ne de olsa,-deyib gözlerini tekrar tabloya zilledi
-Onun harda olduğunu bilmirem,-evvel dodaqlarımı islatdım, sonra dişledim.
-Taparam...
İndi budur, Nazlı tablonun önünde. Sevincle baxırdı.
--İndise Ayazın gelişini gözleyek.
Ne? Celd Hacı müellime baxdım.Tesdqileyib emalatxanadan çıxışını etdi. Başımı yüngülce silkeleyib gözlerimi berk-berk qapatdım. Derinden nefesimi alıb Nazlının yanına addımladım. Stulu çekib yanında eyleşdim.
-Ço x

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>