Heyat başlarsa... 14 bölüm
ARAZ.....
Evden telesik çixanda esebden partlayırdım. Düzü niye bu qeder esebi olduğumu bilmirem. Aylin mene bele tesir edirdi. Dünene qeder qızla bir birimize söz atmaqdan başqa bir kelme düzgün söz danışmamışdıq. Dünene gece ise qızı evime almışdım. Yanımda yat deyende etiraz etmemişdim, gerek en başdan onu evine aparardım.
Onu aparmamağımın sebebi teeccüb idi. Deqiq teeccüb idi. Onu ilk gördüyüm andan bu yana onu bu qeder çaresiz görmemişdim. Ümidin yanına xestexanaya gedende o da orda idi. Onlar vardı deye Ümidin yanına gede bilmemişdik. Aylin o vaxtda Ümidi qucaqlayıb ağlamamağa çalışırdı. Sadece özüne yox, etrafındakılara da güc verirdi o qız. O güclü qızı bu derecede saesan şeyir ne olduğunu deli kimi fikirleşirdim amma qız haqlı idi, onun aile meselelerine qarışmağa haqqım yox idi. Men onun heyatdakı problemleri ile maraqlanmağa davam etdikce, o da menim heyatım ile maraqlanacaqdı. Ona görede bu barede danışmayacaqdım. Mekdebe qeder yerimişdim. Zehnimi temizlemeye kömek olmuşdu. Tam olaraq ağlımdakılar getmemişdi. Aylinin en çaresiz halını görmüşdüm, bir daha bele bir an tuta bileceyime emin deyildim. Çardaqda oturan Turxanın yanına getdim, Altay etrafda görünmürdü.
- Sabahın xeyir- dedi Turxan. Cavab vermedim. Altayla danışmalı idim. Her ne qeder bu hadiseye burnumu soxmaq istemesemde Altay ne ise bile bilerdi. Turxana baxanda gözünü dikib mene baxırdı
- Ne var?- dedim bağıraraq. Gözlerini telefona çevirdi.
- Bağırma ala. Bir şey demedik, esebin bu gün de üstündedi.- derin bir nefes çekib saçlarımı qarışdırdım.
- Altay hardadı?- gözleri ile mektebin qapısını gösterdi
- Gelirler bax- girişe baxanda Altayı ve Efsunu gördüm. Efsun ola ola Aylini soruşa bilmezdim. Aralarında müharibe var idi. Aylin barede dediyim şeyleri meni bele fikirleşmeden atama çatdıra bilerdi. Yanımıza gelende ikisi de salam verdi Turxana elediyim kimi onlarada cavab vermedim. Gözlerimi telefona çevirib, telefonu fırlatmağa başladım, Efsunun mene

[1] 2 3 >>