Həyat başlarsa... 14 bölüm
ARAZ.....
Evden telesik çixanda əsəbdən partlayırdım. Düzü niyə bu qədər əsəbi olduğumu bilmirəm. Aylin mənə belə təsir edirdi. Dünənə qədər qızla bir birimizə söz atmaqdan başqa bir kəlmə düzgün söz danışmamışdıq. Dünənə gecə isə qızı evimə almışdım. Yanımda yat deyəndə etiraz etməmişdim, gərək ən başdan onu evinə aparardım.
Onu aparmamağımın səbəbi təəccüb idi. Dəqiq təəccüb idi. Onu ilk gördüyüm andan bu yana onu bu qədər çarəsiz görməmişdim. Ümidin yanına xəstəxanaya gedəndə o da orda idi. Onlar vardı deyə Ümidin yanına gedə bilməmişdik. Aylin o vaxtda Ümidi qucaqlayıb ağlamamağa çalışırdı. Sadəcə özünə yox, ətrafındakılara da güc verirdi o qız. O güclü qızı bu dərəcədə saesan şeyir nə olduğunu dəli kimi fikirləşirdim amma qız haqlı idi, onun ailə məsələlərinə qarışmağa haqqım yox idi. Mən onun həyatdakı problemləri ilə maraqlanmağa davam etdikcə, o da mənim həyatım ilə maraqlanacaqdı. Ona görədə bu barədə danışmayacaqdım. Məkdəbə qədər yerimişdim. Zehnimi təmizləməyə kömək olmuşdu. Tam olaraq ağlımdakılar getməmişdi. Aylinin ən çarəsiz halını görmüşdüm, bir daha belə bir an tuta biləcəyimə əmin deyildim. Çardaqda oturan Turxanın yanına getdim, Altay ətrafda görünmürdü.
- Sabahın xeyir- dedi Turxan. Cavab vermədim. Altayla danışmalı idim. Hər nə qədər bu hadisəyə burnumu soxmaq istəməsəmdə Altay nə isə bilə bilərdi. Turxana baxanda gözünü dikib mənə baxırdı
- Nə var?- dedim bağıraraq. Gözlərini telefona çevirdi.
- Bağırma ala. Bir şey demədik, esebin bu gün də üstündədi.- dərin bir nəfəs çəkib saçlarımı qarışdırdım.
- Altay hardadı?- gözləri ilə məktəbin qapısını göstərdi
- Gəlirlər bax- girişə baxanda Altayı və Əfsunu gördüm. Əfsun ola ola Aylini soruşa bilməzdim. Aralarında müharibə var idi. Aylin barədə dediyim şeyləri məni belə fikirləşmədən atama çatdıra bilərdi. Yanımıza gələndə ikisi də salam verdi Turxana elədiyim kimi onlarada cavab vermədim. Gözlərimi telefona çevirib, telefonu fırlatmağa başladım, Əfsunun mənə