halından razı bir formada salondan çıxdı. Hamı təəccüblə mənə baxırdı. Səlim arxadan
- Qıza heç fikir də vermədin- deyə səsləndi. çiyin sıxdım
- Baxağıma ehtiyac yoxdu. Hər kəsin nəyisə unutmağa ehtiyacı var. Əgər bizə uyğunlaşa bilməsə ki, mən uyğunlaşacağını düşünürəm, məşqlərdən çıxararıq.- Bir neçə nəfərə də baxdıqdan sonra bezmiş bir formada çölə çıxdım. Normal halda bezməz və ya sıxılmazdım amma dünən və bu gün səhər olanlar məni çox yormuşdu. Arazın t-shirtunu və öz paltarlarımı Aytənin gətirdiyi idman çantasına sıxışdırdım. Binadan çıxanda məktəbdə demək olar ki, heç kim qalmamışdı. Bütün gün seçimlər başımızı qatmışdı vaxtın necə keçdiyini bilməmişəm. Çıxışa tərəf fikirli fikirli yeriyirdim. Nə edəcəyim barədə heç bir fikrim yox idi. Rəsmən çöldə qalmışdım.
Məni fikirlərimdən ayıran atamın kədərli səsi oldu. Araxaya baxanda atam maşını qlrağa verib, maşından enirdi.
- Nə işin var burda? - dedim. Qoluma toxunmaq istəyəndə geri çəkildim.
- Uzaq dur məndən!!!- atam kədərli gözlərlə mənə baxırdı.
- Qızım...- deyə fızıldadı
- Sus ata! Sən hansı üzlə qarşıma çıxırsan? Heç utanmadın? Qızın sənə qəhrəmanım deyəndə heç utanmadın?- Atam əli ilə qolumdan tutdu. Nazık tuturdu amma dünəndən bu yana bezdiyini hiss edirdim.
- Yalvarıram evı gəl. Həm nənəngil də gəldi. Məni və ya anana əsəbisənsə heç olmasa nənən və baban üçün gəl.- Əsəblə ona baxdım. Nənəm mənim ağıl bilənim idi. Onu yox saya bilməzdim. Həm bu dəqiqə ən çox ona və onun məsləhətlərinə ehtiyacım var idi
- Nənəm və babam üçün gəlirəm. Amma bunu yaddan çıxartma əgər yalanlarınızı mənə unutdurmağa çalışırsınızsa, buna cəhd belə etməyin bağışlamayacam sizi.- deyərək əsəblə atamın əlindən xilas oldum və maşına mindim.
Nənəm olmasa idi o evə girməzdim. Amma bu dəqiqə o ağıllı insana ehtiyacım var idi. Həm də hər şeydən çox...
Bölüm sonu

Muellif Salatin