halından razı bir formada salondan çıxdı. Hamı teeccüble mene baxırdı. Selim arxadan
- Qıza heç fikir de vermedin- deye seslendi. çiyin sıxdım
- Baxağıma ehtiyac yoxdu. Her kesin neyise unutmağa ehtiyacı var. Eger bize uyğunlaşa bilmese ki, men uyğunlaşacağını düşünürem, meşqlerden çıxararıq.- Bir neçe nefere de baxdıqdan sonra bezmiş bir formada çöle çıxdım. Normal halda bezmez ve ya sıxılmazdım amma dünen ve bu gün seher olanlar meni çox yormuşdu. Arazın t-shirtunu ve öz paltarlarımı Aytenin getirdiyi idman çantasına sıxışdırdım. Binadan çıxanda mektebde demek olar ki, heç kim qalmamışdı. Bütün gün seçimler başımızı qatmışdı vaxtın nece keçdiyini bilmemişem. Çıxışa teref fikirli fikirli yeriyirdim. Ne edeceyim barede heç bir fikrim yox idi. Resmen çölde qalmışdım.
Meni fikirlerimden ayıran atamın kederli sesi oldu. Araxaya baxanda atam maşını qlrağa verib, maşından enirdi.
- Ne işin var burda? - dedim. Qoluma toxunmaq isteyende geri çekildim.
- Uzaq dur menden!!!- atam kederli gözlerle mene baxırdı.
- Qızım...- deye fızıldadı
- Sus ata! Sen hansı üzle qarşıma çıxırsan? Heç utanmadın? Qızın sene qehremanım deyende heç utanmadın?- Atam eli ile qolumdan tutdu. Nazık tuturdu amma dünenden bu yana bezdiyini hiss edirdim.
- Yalvarıram evı gel. Hem nenengil de geldi. Meni ve ya anana esebisense heç olmasa nenen ve baban üçün gel.- Eseble ona baxdım. Nenem menim ağıl bilenim idi. Onu yox saya bilmezdim. Hem bu deqiqe en çox ona ve onun meslehetlerine ehtiyacım var idi
- Nenem ve babam üçün gelirem. Amma bunu yaddan çıxartma eger yalanlarınızı mene unutdurmağa çalışırsınızsa, buna cehd bele etmeyin bağışlamayacam sizi.- deyerek eseble atamın elinden xilas oldum ve maşına mindim.
Nenem olmasa idi o eve girmezdim. Amma bu deqiqe o ağıllı insana ehtiyacım var idi. Hem de her şeyden çox...
Bölüm sonu

Muellif Salatin Eliyeva

<< 1 [2]