r sevinc vardı. Qürur duyulası bir hiss bizi əsir almışdı.
Hacı müəllimi son zamanlar yaman fikirli görürdüm. Asiyə xalamla mən nə qədər onun səbəbini soruşsaq “boş verin” deyib başqa söhbətə imza atırdı. Hər gəlişində məni dinləyirdi.
Kompuyerdə yazıb qovluqlardan saxladığım yazılarımı düşünmək istəməsəm də düşünürdüm yenə də. Nə edim? Kimə deyim?
Gözəl və xoş günlərin birində Hacı müəllim məni gəzintiyə çıxartdı. Xeyli gəzdikdən sonra skamyada əyləşib arabamı özünə tərəf çəkdi.
-Danış.-mehribanlıqla tələb etdi.
-Nəyi?
-Səni sıxan hər nədirsə, onu.
-Şey...
-Bəli,-mehribanlıqla uzatdı.
-Hacı müəllim, mənim yazılarım var.
-Nə yazıları, qızım?
-Köşə yazısı kimi bir şey deyim...
-Hmm. Və?
-İndi mən bilmirəm neyləyim onları?
-Nə vaxtdan yazırsan?-deyə soğru-suala başladı...
...Asiyə xalamla Dilqəm əmim mənim gizlətdiyim yazılarımı oxuyub sevinclərini gizlədə bilmədilər...
...Atıq 2-3 sayt mənim yazılarımı yayımlamaq idi. Yazılan şərhləri oxuduqca yazmağa daha da həvəslənirdim. Mən “anonim” idim onlar üçün. Yaşımı da gizlədirdim. İrad, tənqid bəzən o qədər xoşagəlməz neqativlik ruhda yazılırdı ki...
...Bu arada Firuzə bacının xaricə Ayazın yanına getdiyini öyrənmişdim.Düzünü deəsm, bir az qılırmışdım ondan. Onun pozitivliyinə ehtiyacım vardı...
...Az qalıb. Çox az. Nəhayət!...
...Asiyə xala, Dilqəm əmi və Hacı müəllim. Məni maşından düşürdüb əlil arabasına mindirdilər. Bu zaman Hacı müəllimin telefonu zəng çaldı.Sevincli səslə danışığından Firuzənin adını eşitdim. Mənə telefinu uzadaraq göz vurdu. Hər üçü məndən bir az aralı durdular.
Yəqin mi, Hacı müəllim xəbər veri ona. Telefonu qulağıma yapışdırıb susdum.
-Nazlı,-deyə ehtiyatla səsləndi.
-Firuzə bacı,-küskünlüyümü bildirdim.
-Aaa. Olmadı ki, dəcəl qız. Sənin kimi qız məndən küsər heç?
-Küsməzmi?-gülümsədim
-Nç.
-Niyə?-maraqlandım.
Mən telefondakı cavabı eşitmədim. Çünki getdikcə yaxınlaşan 2 insanın sifəti mənə olduqca tanış gəlirdi. Ümidsizliklərini açıq-aşkar nümayiş etdirən bu