baxışlar. Məni atıb gedən anam-anam. Sırf əlil doğulduğum üçün bunu özlərinə “ayıb” bilən valideynlərim.
Nəfəsimin gedib gəldiyimi bilmirdim. Firuzə mənə nəsə deyirdi, amma eşitmək qabiliyyətimi itirmişdim sanki. Əllərimdən sürüşüb gedən telefon уerə düşdü. Bu 2 “insan” qarşılarımda diz çöküb ağlamaqdan qızarmış gözlərlə mənə yalvarmağa başladılar.
Hacı müəllim, Asiyə xala, Dilqəm əmi qaçaraq mənə yaxınlaşdılar.
Qardaşım xərçəng idi. Sümük iliyi xərçəngi. Mən son ümid idim..
Bir tərəfdən konset, bir tərəfdən ölüm-qalım savaşı verən günahsız qardaşım...

Muellif