sevinc vardı. Qürur duyulası bir hiss bizi esir almışdı.
Hacı müellimi son zamanlar yaman fikirli görürdüm. Asiye xalamla men ne qeder onun sebebini soruşsaq “boş verin” deyib başqa söhbete imza atırdı. Her gelişinde meni dinleyirdi.
Kompuyerde yazıb qovluqlardan saxladığım yazılarımı düşünmek istemesem de düşünürdüm yene de. Ne edim? Kime deyim?
Gözel ve xoş günlerin birinde Hacı müellim meni gezintiye çıxartdı. Xeyli gezdikden sonra skamyada eyleşib arabamı özüne teref çekdi.
-Danış.-mehribanlıqla teleb etdi.
-Neyi?
-Seni sıxan her nedirse, onu.
-Şey...
-Beli,-mehribanlıqla uzatdı.
-Hacı müellim, menim yazılarım var.
-Ne yazıları, qızım?
-Köşe yazısı kimi bir şey deyim...
-Hmm. Ve?
-İndi men bilmirem neyleyim onları?
-Ne vaxtdan yazırsan?-deye soğru-suala başladı...
...Asiye xalamla Dilqem emim menim gizletdiyim yazılarımı oxuyub sevinclerini gizlede bilmediler...
...Atıq 2-3 sayt menim yazılarımı yayımlamaq idi. Yazılan şerhleri oxuduqca yazmağa daha da heveslenirdim. Men “anonim” idim onlar üçün. Yaşımı da gizledirdim. İrad, tenqid bezen o qeder xoşagelmez neqativlik ruhda yazılırdı ki...
...Bu arada Firuze bacının xarice Ayazın yanına getdiyini öyrenmişdim.Düzünü deesm, bir az qılırmışdım ondan. Onun pozitivliyine ehtiyacım vardı...
...Az qalıb. Çox az. Nehayet!...
...Asiye xala, Dilqem emi ve Hacı müellim. Meni maşından düşürdüb elil arabasına mindirdiler. Bu zaman Hacı müellimin telefonu zeng çaldı.Sevincli sesle danışığından Firuzenin adını eşitdim. Mene telefinu uzadaraq göz vurdu. Her üçü menden bir az aralı durdular.
Yeqin mi, Hacı müellim xeber veri ona. Telefonu qulağıma yapışdırıb susdum.
-Nazlı,-deye ehtiyatla seslendi.
-Firuze bacı,-küskünlüyümü bildirdim.
-Aaa. Olmadı ki, decel qız. Senin kimi qız menden küser heç?
-Küsmezmi?-gülümsedim
-Nç.
-Niye?-maraqlandım.
Men telefondakı cavabı eşitmedim. Çünki getdikce yaxınlaşan 2 insanın sifeti mene olduqca tanış gelirdi. Ümidsizliklerini açıq-aşkar nümayiş etdiren bu

<< 1 ... 3 4 [5] 6 >>