menden!!! - çapaladıqca arxaya getsem de, Şefeq elini çekmirdi...
- Seni mehv ederem!!! Aminden ayrılmasan, mehv ederem!!! Bildin? İndiyse redd ol xarabana!!! - Şefeq meni iteleyib elini çekmesi ile arxaya gedib özümü boşluqda tapmağım bir olmuşdu... Pillelerden yuvarlanıb aşağıya düşenedek başım pillekanın kenarına deymişdim...
- Yaxşısız? - gözümü açdıqda xestexana otağında idim... Tibb bacısı gözüme işıq salaraq meni yoxlayıb otaqdan çıxmışdı... Son olanları xatırlasam da, xestexanaya niye getirildiyimi bilmirdim... Az sonra hekim otağa keçmişdi...
- Özünüzü nece hiss edirsiz?
- Men eve getmeliyem... - yerimden dikelmek istedikde qarnımdakı küt ağrıya yeniden evvelki veziyyetimi almışdım...
- Hele sabaha kimi burada qalacaqsız...
- Ne olub mene? Eve getmeliyem axı...
- Çox teesüf edirem... Uşağınızı qurtara bilmedik...
- Ne uşaq? Kimin uşağı? - hekimin sözleri mene çatmamışdı...
- 5 heftelik hamile idiz... Uşağınızı qurtara bilmedik...
- Axı nece?
- Bilmirdiz?
- Yox...
- Üzülmeyin... Allah yene qismet eder... - hekim otaqdan çıxdıqdan sonra düşünmeye başlamışdım... Son ay vaxtımdan keçse de, başım Amine qarışdığından fikir vermemişdim... Başqa prosesler ise baş vermemişdi... Uşağım olduğunu önceden bilmesem de, indi pis olmuşdum... Bu uşaq Amine yaşamaqçun stimul verecekdi, belke de... Ancaq qismet deyilmiş... (Sabina Nur)
Geceye kimi yanıma gelen olmamışdı... Düşündükde qaynanamın bilerekden bizi Şefeqle tek qoyduğu qenaetine gelmişdim... Çox ağlamışdım... Neçe aylardan sonra Allah bize övlad payı vermişdi, onu da Şefeqin sayesinde itirmişdim... Qerar vermişdim ki, Amine nese demeyim... Onsuz da, ona üzülmek pis teesir edirdi... Bunu bilse, üreyine salacaqdı...
- Necesen? - qapının açılması ile qaynanam içeri keçmişdi...
- Çox maraqlıdır nece olduğum? - çox sinirlenmişdim...
- Bağışla... Men bele olacağını bilsem, eve tez gelerdim... - qaynanam meyus görünürdü...
- Neveniz sizin inadınıza göre indi yoxdur... Çıxın!!! Sizi görmek