Heyat Başlarsa... 16 bölüm
Yol boyunca atam tek bir söz bele dememişdi. Arada bir mene baxdığını bilirdim, amma gözümü ön pencereden ona teref çevirmirdim. Dünenden bu yana atamın gözlerinde yalan görürdüm. O yalançı gözlere baxmaq istemirdim artıq. Maşın evin qabağında duranda maşından enib eve teref getmeye başladım. Anam qapıda görününrdü. Mene xoşbextlikle baxarken, onun ümidini qırıb yanından tek bir kelme bele demeden keçdim. Nenem ve babam salonda qarşılıqlı oturub söhbet edirdiler. Atam nenemle o qeder de yaxın olmasa bele , atam babamın hazırcavablığını her zaman beyenmişdi. Babam meni görende nenemin qulağına ne ise deyib ayağa qalxdı. İlk evvel babamı qucaqladım. Ata nenem ana neneme baxanda örtülü bir qadın idi. Ana nenem otuz yaşında qadın kimi geyinse de ata nenem öz yaşını bildirmekden çekinmirdi. Nenem menim elimden tutub yanına oturdanda ona çetinlikle gülümsedim.
- Xoşgeldiz- nenem iki elimi buraxmadan mene baxırdı. Üzünü buruşdurdu.
- Kaşki, xoşgörseydik- gözlerimi ondan qaçırdım. Nenem çenemi yavaşca tutub ona baxım deye başımı qaldıırdı
- Ananla atanı yox sayacaqsan qızım?- bize diqqetle baxdığına emi olduğum aileme baxmadım
- Bu qeder il onlar meni yox sayıb. Men niye onları yox saymayım?- nenem başını yana eydi
- Ele şey ola heç onlar senin yaxşılığını düşündüler.- kinayeyle güldüm
- Yalan danışmağı çıxış yolu olduğunu deyecek biri deyilsen nene- nenem gülümseyerek yanağımı sığalladı
- Elbetde çıxış yolu deyil. Qızım, ananla atan ne qeder sehv olsa bele doğru bildiklerini etdiler. Onlar lap evvelden dedim...- Sözünü kesdim. Ellerimi ellerinden çekdim
- Bir deqiqe bir deqiqe. Demeli sen bunların hamısını evvelden bilirdin? Onlar mene yalan deyende sen de onlarla birlikde yalan deyirdin?- nenem ellerimi tutub danışmağa çalışdı
- He amma qulaq as me...- sözünü kesib ayağa qalxdım
- Harasına qulaq asım? Ailem mene yalan deyib! Zibillerini örtübler! Qehramanım olan atam anama xeyanet edib! Yalan danışmaz dediyim nenem, bütün bunları

[1] 2 3 4 >>