bilə bilə bu yalan qoşulub! Daha nəyə qulaq asım mən? Danışacaq nəyiniz qalıb? Mən uşaqlığımdan bu yana atamla anamın sevgisinə heyran idim! İndiysə yalan olduğunu öyrənirəm! Atamın başqa bir qadından uşağı var ee! Bir vaxtlar ən yaxın rəfiqəm olan qız atamın öz qızıdı. Daha nəyə qulaq asım deyirsiz?- deyə bağırdım. Tam qapıya tərəf gedirdim ki, anam qolumdan tutdu, ağlayaraq
- Xaiş edirəm qızım. Otur danışaq- ağlamağa çoxdan başlamışdım
- Dayanmaq məcburiyətində deyilsən. -dedim- sən həyatımda gördüyüm ən qürurlu qadın idin ana- anam qolumu buraxmırdı
- Aşıq olduğunda başa düşəcəksən qızım. Bəzən dünyadakı ən qürursuz insan olmağın lazım gəlir- qolumu əsəblə çəkdim
- Ərin səni hələ qızın 2 aylıq olanda bezib aldatdı- deyə bağırdım- qəbul elə ana- atama baxdım- atam ikimizin də qəharamanı deyil- qapıya tərəf gedəndə nənəm qabağıma keçdi
- Bəsdi artıq Aylin. Yuxarı ptağına çıx və məni gözlə. Bu işi həll etməliyik. Artıq belə davam edə bilməz.- Nənəmin gözlərinə baxdım. Nənəmin çəkilməyəcəyini hiss edib əsəblə ayaqlarımı yerə vura vura yuxarı otağıma çıxdım.
Otağıma çıxanda özümü yatağıma atıb ağlamağa başladım. Bu bir neçə günü heç sevməmişdim. Ölüm, yalan, dərd başımızdan heç əsgik olmurdu. Ağlamağım durana qədər başımı yasdığımdan heç qaldırmadım. Ən sonda göz yaşım qurtaranda ayağa qalxdım. Aşağıdan səslər gəlirdi. Nənəmin səsini eşotdom. Atama bağırırdı. Anamın ağlayaraq onu durdurmağa çalışdığına əmin idim. Səslər kəsildikdən bir müddət sonra, otağımın qapısı tıqqıldadıldı Gözlərimi yumub yatırmış kimi elədim. Qapım açılıb biri yatağımın kənarına oturanda səsimi çıxarmaım. Nənəm olduğuna əmin idim. Əli ilə başımı sığalladı.
- Yatmadığını bilirəm dəcəlim- dedi nənəm. Gözlərimi yavaşca araladım
- Danışmaq istəmirəm- dedim sakit bir formada.
- Əgər danışmasaq hər şey daha da pis olacaq- güldüm
- Daha nə qədər pis olacaq nənə? Nə qədər yaralı olduğumu başa düşürsən nənə? Bu nu ilk dəfə Əfsundan eşitdim. Etiraz etmişdim mənim atam belə etməz demişdim.