SİMURQ QUŞU (Real-fantaziya, yeni 50-50)
Küllerinden doğulmaq vaxtıdır indi.
FİNAL
NAZLI
Heyat bir neçe anlığa “Stop” düymesini basdı menim üçün. Heç ne eşitmek, heç ne danışmaq istemirdim. Kar-lal olmağa qerar vermişdim. Bir tek gözlerimden parıldayan damcıların istiliyini yanağımda hiss etdim. Menim qarşımda diz çökerek yalvaran “valideynler”ime baxırdım. Onların ağlamaqdan qıpqırmızı olmuş gözlerine kilidlenmişdim. O baxışlarda sadece yalvarış sezilirdi. Başqa heç ne. Ne vicdan ezabı, ne xecalet hiss, ne de diger duyğular. Yene evvelkitek meni istemirdiler. Sadece xeste oğullarına lazımam, o qeder.
Qardaşım. Menden 4 yaş kiçik qardaşım. Ancaq 1-2 yaşlarında neneme gönderilen şekillerde tanımışdım onu. Canlı=canlı görmek müeesser olmamışdı hele ki. “Atamla anam” her vechle meni ondan uzaq tutmağa çalışırdılar. Nenemle aparılan telefon danışıqlarından qulaq müsafiri olmuşdum istemeden. Sonuncu defe nenem Allahın rehmetine qovuşmamışdan 2-3 hefte qabaq olmuşdu. 6 yaşlı uşaq olsam da nenemin yalvarışlarını anlayırdım. O vaxt bir gerçeyi anlamışdım ki, bütün bedenimi dehşetli titretme tutmuşdu. Qardaşımın menden xeberi yoxdur ve olmayacaq da.
8 il sonra.Nenemin ölümünden sonra teşkil olunan 3 ve 7-de valideynlerimi görsem de, onlar meni görmemezlikden gelmişdiler. Neinki onlar, üzünü görmediyim, adını eşitmediyim qohumlar da onlarıı tekrarlamışdılar. Sanki nenemin qatili idim men. Balaca qızcığazın dilinin ucuna getirib de deye bilmedikleri, ancaq sessizce axıdılan göz yaşları, titreyen elleri ile salfeti ezmesi gelib durdu gözlerimin önünde. İndi ise 14 yaşlı onların nezerlerinde “xeste”, “infeksiyalı”, özlerine “ayıb”bilinen elil qızlarına yalvarırlar.
Çiyinlerime ehtiyatla toxunan barmaqlar. Göz yaşları içinde başımı ağır-ağır çevirdim. Hacı müellim yanımdaca diz çöküb yanaqlarımı qurulamağa başladı.Asiye xalamla Dilqem emim ise duyğusuz ifadelerle “atamla anama” baxırdılar.
-Siz hansı üzle...!!!-Dilqem emi hiddetden doğan kelmesini tamamlaya

[1] 2 3 ... 9 >>