bilmədi.
Asiyə xala ərinin qoluna sığal çəkərək onu sakitləşdirməyə cəhd etdi. Amma onun da ittihameici nəzərləri bu insanlara yönəlmişdi.
-Qızım,-ağlamsınmış səslə anam yalvarıcı gözlərlə mənə baxaraq əlini irəliyə uzatdı.
Mən cəld özümə gələrək kəskin sürətlə arabamı geriyə çəkdim.
-Mənə “qızım” demə! Toxunma mənə!-səsimi qaldırıb qəzəblə onlara baxdım.
Hər ikisinin bir=birlərinə dayaq verib ayağa qalxaraq mənə tərəf addımlamaq istədiklərini görən kimi Dilqəm əmimlə Asiyə xalam tələm-tələsik onların qarşısını kəsdi.
-Nə istəyirsiniz? O, artıq sizin yox, bizim qızımızdır!-Dilqəm əmi səsini ucaltdı.
-Yalvarırıq, oğlumuzu xilas etsin,- yalvarış tonları getdikcə daha da acınacaqlı hala gəlirdi.
Qəzəb və göz yaşları içində boğulma təhlükəsi yaşayan mən cəld əllərimlə qulaqlarımı qapadıb qışqırdım.
-GEDİN!
“Valideynlərim” Dilqəm əmi ilə Asiyə xalanı kobudcasına kənara itələyərək yaxınlaşaraq arabamı titrətməyə başladılar.Əllərimi qulaqlarımdan çəkmədən daha da bərkdən səsləndim.
-GEDİİİNNNN!!!
Bu dəfə onları qovalayan Hacı müəllim oldu. Hər ikisinin qollarından yapışıb kkəskin hərəkətlə kənara itələyərək məni qucağına aldı. Cəld və iri addımlarla oradan uzaqlaşmağa başladıq. Üzünü Hacı müəllimin sinəsində gizlədib göz yaşlarımı axıdaraq onun ağappaq köynəyini isladırdım.Xeyli uzaqlaşıb məni skamyada əyləşdirdi.Cibimdən dəsmal çıxarıb mənə uzatdı. Üzümü qurulaya bilmirdim. Axdıqca axırdı dayanmadan. Məni ən çox yandıran onların sırf qardaşıma görə mənə yalvarmaları deyildi. Hələ də məni qəbul etmədikləri idi. Onların gözlərində bunu açıq-aydın şəkildə görüb anlamışdım.
-Ağla, ürəyini boşaltı..
-Keçərmi?!
Hacı müəllim məni özünə bərk sıxıb qolları ilə qucaqladı.
-Qəlb yarası keçməz.
Telefonuma gələn zəng. Ekrana baxdım. Sənubər müəllimə. Zəngi açan kimi onu narazı səsini eşitdim:
-Haralarda itib batmısan sən?
Hacı müəllim zəng edənin kim olduğunu baxışlarımdan anlayıb telefonu ehtiyatla əlimdən qapdı.
-Sənubər xanım, bir azdan gəlirik. Arahat