t olmayın.
Zəngi sonlandırıb mənə baxdı.
-Getmək istəyirsə?
-Hə,-həvəssiz cavab verdim.
-Əminsən?
-Getməliyəm, Hacı müəllim.
-Bu halınla ifa etməkdə çətinlik törətməz ki sənə?
-Yox...
...Sənubər müəlliməni şagirdlərindən biri mən. 8 illlik əmək öz bəhrəsini verirdi. Mən adətən skripkaı əlimə alıb ifa eəndə hər .eyi unutmuş oluram. Yaşadığım hər şeyi. Tanıdığım insanları belə bir müddətliyə hafizəmdən silirəm. Ancaq mən və yaratdığım dünyam. O dünya ki orada xoşbəxttəm. Günəşli səma, aylı-ulduzlu qaranlıq. Ətraf gül-çiçəklə dolu. Uzaqdan görünən dənizin mavi ənginlikləri.
Alqışlar bitmirdi. Sənubər müəllimə məni arabamla birgə önə çəkəndə gözlərim yaşardı. Birdən gözlərim böyüdü. Mən isanları görmürdüm, görə bilmirdim. Onun alqışlayan əlləri, təbəssüm dolu simaları, inamlı gözləri bir anlığa qeybə çəkildi. Birdən doğan işıq və hər tərəf bəmbəyaz. Gözlərimin önündə canı ilə ölüm-qalım savaşan balaca oğlan uşağı vardı. Nəfəsimi tutub saxladım.Bədənim sanki iflic olmuçdu.
...Axşam düşmüşdü.Heç nə edə bilmirdim. Nə doğru-düzgün yemək-içmək qəbulu, nə eşidib danışmaq qabiliyyəti, nə də fikirləşib bir qərara gəlmək. Komkret olaraq heç nə. Mən özümü hiss edə bilmirdim. Boşluqdayam. Nəfəssiz buraxılmış qaranlıq məni boğduqca boğudu. Gözlərimi bir nöqtəyə zilləmişdim.
-Qızım...?!
Dilqəm əmi qarşımda dizlərini yerə atıb gözlərini mənə zillədi. Yanağıma yumşaq sığal çəkərək zorla təbəssüm etdi.
-Nəyi var sənin?
Dilim möhürlənmişdi sanki. Tez-tez əfəs almağa başladım.
-Sakitləş...
...Yata bilmirdim. Gözümə yuxu gəlmirdi. Yorğanı kənara atıb dikəldim. Tumbanın üstündəki balaca sandıqçadan iki şəkil götürdüm.Biri mənə 6 il boyunca qanı-canı ilə qulluq edən nənəm. Diggəri isə 1-2 yaşlarındakı balaca oğlan uşağı-qardaşım Sərxan.
...
FİRUZƏ
Son olayları Hacı müəllimdən güclə qopardıb öyrəndikdən sonra hiddətimdən gecəyə qədər özümə yer tapa bilmirdim. Yoldaca öyrəndiyim bu məlumatdan dolayı hiddətlənmişdim. Sən uşağını sırf “əlil“ doğulduğu üçün at get, heç