maraqlanma, illər sonra qarşısında diz çöküb digər övladın üçün yalvar. Tragedikomedik durum. Soyuq su alıb skamyada əyləşdim. Bir-birləri ilə sevinclə oyanayan uşaqlara baxıb azacıq da sakitləşirdimsə, yenə də hardann olsa da yadıma düşürdü.Güclə yatdım. Səhər duranda gözlərimdən yuxunun tökülməsinə baxmayaraq Ayaza gəldim. Ayaz mənim danışmağımı istəsə də, başqa günə təyin edərək bir az uzaqlaşdım. Qollarımısinəmdə çarpazlaşdırıb üzümü xəfif küləyə tutdum.
-Xeyir, gözəl qız, mənə vaxt təyin etmə. Elə bugün, bu saat de görüm nə olub!
Geriyə çevrilmədən yaşıllığa çöküb əyləşdim.Barmaqlarımı otlarda gəzdirib ağır nəfəs alaraq öyrəndiklərimi Ayaza çatdırdım.
-İndi bunların hərəkətlərinə nə ad verək?-Ayaz hiddətləndi.
...Axşam Berlini kəşfə çıxdıq. Ayazla birgə əlbəttə ki. O əlil arabasında, mən isə yanında piyada. Burada Azərbaycandakı mühitdən fərqli olaraq əlillərə münasibət tam fərqli idi. Onlara hörmət, mehriban, xoş münasibət vardı.Hətta Ayazla 10-15 dəqiqəlik danışdılar. Almanca bilmədiyimə baxmayaraq onların xoş danışıq tonlarından və Ayazın əksilmək bilməyən təbəsssümündən sevinirdim. Şəhəri xeyli gəzib dolaşdıq. Açıq kafelərin birində yüngülcə şam etdik. Danışıb güldük. Bir-birimizə sevgi dolu baxışlarla baxdıq.
Səssiz küçə. Dinmədən səssizlikdən həzz alırdıq. Bir az getdikdən sonra mən yerdə əyləşib bir dizimi qucaqladım.
-Nə oldu birdən?-narahatçılığını bildirdi.
-Heç nə,-gülümsəyib sakitcə dedim.-Sadəcə burda oturmaq istədim bir anlıq.
Arabasından sürüşüb yanımda yerləşdi. Qolu ilə məni özünə tərəf çəkdi. Kürəyim onun sinəsinə söykəndi.Gözlərimi ulduzlu səmaya qaldırdım.Sakit gecə.Qolunu sığalladım.
-Nə vaxt qayıdırsan?-saçlarımı iyləyib öpdü.
-1-2 günə,-dodaqlarımı güclə araladım.
-Darıxacam.
-Mən də...
...

AYAZ
Getməmişdən qabaq yanıma gəldi.Bir-birimizdən gözlərimizi çəkmədən danışdıq. İncə barmaqlarını bir-bir öpdüm.
Onun gedişindən dərhal 1 gün sonra Əli təşrif buyurdu. Üstəlik tək deyildi, anamla birgə. Hər ikisi mənimlə