SİMURQ QUŞU (Real-fantaziya, yəni 50-50)
Küllərindən doğulmaq vaxtıdır indi.
FİNAL
NAZLI
Həyat bir neçə anlığa “Stop” düyməsini basdı mənim üçün. Heç nə eşitmək, heç nə danışmaq istəmirdim. Kar-lal olmağa qərar vermişdim. Bir tək gözlərimdən parıldayan damcıların istiliyini yanağımda hiss etdim. Mənim qarşımda diz çökərək yalvaran “valideynlər”imə baxırdım. Onların ağlamaqdan qıpqırmızı olmuş gözlərinə kilidlənmişdim. O baxışlarda sadəcə yalvarış sezilirdi. Başqa heç nə. Nə vicdan əzabı, nə xəcalət hiss, nə də digər duyğular. Yenə əvvəlkitək məni istəmirdilər. Sadəcə xəstə oğullarına lazımam, o qədər.
Qardaşım. Məndən 4 yaş kiçik qardaşım. Ancaq 1-2 yaşlarında nənəmə göndərilən şəkillərdə tanımışdım onu. Canlı=canlı görmək müəəssər olmamışdı hələ ki. “Atamla anam” hər vəchlə məni ondan uzaq tutmağa çalışırdılar. Nənəmlə aparılan telefon danışıqlarından qulaq müsafiri olmuşdum istəmədən. Sonuncu dəfə nənəm Allahın rəhmətinə qovuşmamışdan 2-3 həftə qabaq olmuşdu. 6 yaşlı uşaq olsam da nənəmin yalvarışlarını anlayırdım. O vaxt bir gerçəyi anlamışdım ki, bütün bədənimi dəhşətli titrətmə tutmuşdu. Qardaşımın məndən xəbəri yoxdur və olmayacaq da.
8 il sonra.Nənəmin ölümündən sonra təşkil olunan 3 və 7-də valideynlərimi görsəm də, onlar məni görməməzlikdən gəlmişdilər. Nəinki onlar, üzünü görmədiyim, adını eşitmədiyim qohumlar da onlarıı təkrarlamışdılar. Sanki nənəmin qatili idim mən. Balaca qızcığazın dilinin ucuna gətirib də deyə bilmədikləri, ancaq səssizcə axıdılan göz yaşları, titrəyən əlləri ilə salfeti əzməsi gəlib durdu gözlərimin önündə. İndi isə 14 yaşlı onların nəzərlərində “xəstə”, “infeksiyalı”, özlərinə “ayıb”bilinən əlil qızlarına yalvarırlar.
Çiyinlərimə ehtiyatla toxunan barmaqlar. Göz yaşları içində başımı ağır-ağır çevirdim. Hacı müəllim yanımdaca diz çöküb yanaqlarımı qurulamağa başladı.Asiyə xalamla Dilqəm əmim isə duyğusuz ifadələrlə “atamla anama” baxırdılar.
-Siz hansı üzlə...!!!-Dilqəm əmi hiddətdən doğan kəlməsini tamamlaya