Eve qayıtdım. Güzgünün qarşısında üstümü deyişdirerken sinemde üreyimin olmadıgını gördüm. Dehşete geldim bir daha yoxladım. Yox idi. Yerinde derin bir boşlug vardı. Heyretden donub qalmışdım. Bir saat bundan evvel şeherde gezmişdim. Tez geyinib geldiyim yere qayıtdım. Etrafı axtarmaga başladım. Canım çox agrayırdı. Tapdım üreyimi, ama tapdalanmışdı, ezilmişdi. Dözülmez agrıları vardı. Götürmeye bele cesaret ede bilmirdim. Ama götürdüm onu yerden, ellerim tir tir esirdi. Ve eve qayıdarken, bütün yolu beynimde müxtelif fikirler keçirdi. " Üreksiz nece yaşayacam?" "Yeniden nece sevecem?" Birden menden ne hiss etdiyimi soruşsalar ne diyecem? " Üreyimin olmadıgını?" Özümü qınayırdım. Bir üreyede sahiblik ede bilmedim. Nece bu qeder mesuliyyetsiz ola bilerem. Ele bu fikirler içerisinde gezerken gözüm yolun kenarındakı bir magazaya sataşdı. Ve tez oraya gelib magazaya girdim. Satıcıya yaxınlaşıb soruşdum
- Bagışlayın siz ürek satırsınız? Satıcı bir ana nevazişi ile mene baxdı ve dedi:
- Her cür ürek satırıq, ama sene lazlm olan ürekden bizde yoxdu. Bir daha mene nelerise xatırlatdı. Çöle çıxdım. Soyuq külek sinemdeki boşluqdan içeri daxil olub, ordanda bütün ruhumu bürüyürdü. Soyuq dözülmez idi, donurdum. İki elimle boşlugu baglamaga çalışdım ki, külek girmesin. Ama mümkünsüz idi, çox agrınırdım. Yeniden eve qayıtdım. Artıq gec idi. Yatagıma uzandım. Hemişe üzü üste yatmaga adet etmişem, ama bu defe agrıdan yata bilmirdim. Tez çevrildim. Yatagım qan içindeydi. Gecıni yata bilmirdim ellerimle bu boşlugu sarımışdım. Seher açılar açılmaz tez geyindim. Bir daha güzgüye baxdım. Çox solgun bir simam qalmşdı. Cismen kiçilmişdim. Ama bele olmazdı. Çare tapmalı idim. Üreksiz heç vaxt yaçaya bilmezdim. Vaxt itire bilmezdim. Evden tez çıxdım. Sanki yoldan keçenler hamı mene baxırdı. Artıq gücüm qalmamışdı. Taqetden düşürdüm. Men üreksiz yaşamagı özüme bagışlamırdım. Yaxınlıqdakı bir agacın altına oturdum. Birden titrek bir ses eşitdim. Bu yanımda oturan yaşlı bir qocanın

[1] 2 >>