Evə qayıtdım. Güzgünün qarşısında üstümü dəyişdirərkən sinəmdə ürəyimin olmadıgını gördüm. Dəhşətə gəldim bir daha yoxladım. Yox idi. Yerində dərin bir boşlug vardı. Heyrətdən donub qalmışdım. Bir saat bundan əvvəl şəhərdə gəzmişdim. Tez geyinib gəldiyim yerə qayıtdım. Ətrafı axtarmaga başladım. Canım çox agrayırdı. Tapdım ürəyimi, ama tapdalanmışdı, ezilmişdi. Dözülməz agrıları vardı. Götürməyə belə cəsarət edə bilmirdim. Ama götürdüm onu yerdən, əllərim tir tir əsirdi. Və evə qayıdarkən, bütün yolu beynimdə müxtəlif fikirlər keçirdi. " Ürəksiz necə yaşayacam?" "Yenidən necə sevəcəm?" Birdən məndən nə hiss etdiyimi soruşsalar nə diyəcəm? " Ürəyimin olmadıgını?" Özümü qınayırdım. Bir ürəyədə sahiblik edə bilmədim. Necə bu qədər məsuliyyətsiz ola bilərəm. Elə bu fikirlər içərisində gəzərkən gözüm yolun kənarındakı bir magazaya sataşdı. Və tez oraya gəlib magazaya girdim. Satıcıya yaxınlaşıb soruşdum
- Bagışlayın siz ürək satırsınız? Satıcı bir ana nəvazişi ilə mənə baxdı və dedi:
- Hər cür ürək satırıq, ama sənə lazlm olan ürəkdən bizdə yoxdu. Bir daha mənə nələrisə xatırlatdı. Çölə çıxdım. Soyuq külək sinəmdəki boşluqdan içəri daxil olub, ordanda bütün ruhumu bürüyürdü. Soyuq dözülməz idi, donurdum. İki əlimlə boşlugu baglamaga çalışdım ki, külək girməsin. Ama mümkünsüz idi, çox agrınırdım. Yenidən evə qayıtdım. Artıq gec idi. Yatagıma uzandım. Həmişə üzü üstə yatmaga adət etmişəm, ama bu dəfə agrıdan yata bilmirdim. Tez çevrildim. Yatagım qan içindəydi. Gecıni yata bilmirdim ellərimlə bu boşlugu sarımışdım. Səhər açılar açılmaz tez geyindim. Bir daha güzgüyə baxdım. Çox solgun bir simam qalmşdı. Cismən kiçilmişdim. Ama belə olmazdı. Çarə tapmalı idim. Ürəksiz heç vaxt yaçaya bilməzdim. Vaxt itirə bilməzdim. Evdən tez çıxdım. Sanki yoldan keçənlər hamı mənə baxırdı. Artıq gücüm qalmamışdı. Taqetdən düşürdüm. Mən ürəksiz yaşamagı özümə bagışlamırdım. Yaxınlıqdakı bir agacın altına oturdum. Birdən titrək bir səs eşitdim. Bu yanımda oturan yaşlı bir qocanın