Gözlərim səssizliyimə mütərcim
Mən, göyüzünəm sənin, elə bilirsən
itəcəm haçansa?
Gecələr keçəcək, gündüzlər gələcək
və
bir gün
Yox, mən gəlməyəcəm
Sənə getmək, mənə gəlməmək
yaraşır
Bizim sevgimizə ən çox, ayrılıb birdə
qovuşmamaq yaraşır.

Bir fəsil var burda
Adını bilmirəm necə qoyum
Kədər fəsli
Külək fəsli
Bu fəsildə, belə bir qanun var:
Gələcəyin görkəmi
Keçmişin kəmliyidir
Bir gün çıxıb getsəm əgər
Nəfəslərimi burda buraxıb gedecem...

Kağızın üzərinə mürəkkəblə bir qadını
və kədəri qarışdırmaq kimidir
musiqinin
üzərinə misraları pıçıldamaq. Köhnə
evlərin, köhnəlmiş insanların,
ağacların
və bir otaq qaranlığının içindən
süzüləcək bu şeirlər və kədərə
aralıqsız
can verən Bakıya sıxışıb ruhunuza
dolacaq. Morfin ağrını özünə məhkum
edəcək. Beləcə, mənim səssizliyimə
çevrilən bu musiqini eşitmək üçün
gözlərinizi yuma bilərsiniz.

ALI KHAYYAM