Məni qucaqla...Üşüyürəm
düşüncələrima
arasında...Qorxuram
səhvlərimin əhatəsində.
Qucaqla məni bərk-bərk öz
daxilimdəki soyuqluğu hiss
etməyim. Qucaqla məni bərk
bərk öz səhvlərim məni
incitməsin... Düşüncələrim
qorxutmasın...Bir anlıq
yuxuya gedim ...
Məni qucaqla..Bilirsən,əslində
hər birimiz bir mələyik...Lakin
bir qanadımız var...Bir mələk
tək uçmaq üçün mənə kömək
et,məni qucaqla...Məni
qucaqla...Bir mələk tək iki
qanada sahib olaq...
Nədənsə qorxuram, içimdə bir
narahatlıq var. Nəyisə səhv
etmişəm, ya edirəm
bilmirəm...Sən sadəcə məni
qucaqla
Bəzən ehtiyacımız olar
daxilimizdəki bir soyuqluğu
isitmək istyərik...O zaman ən
yaxınlarımıza ehtiyacımız
olar.Heçnə demədən belə o
dəstəyi,o eyni anda sənin
hisslərini paylaşmağını
duymaq bizə yetərlidir.
Yaxınlarımızla
paylaşacağımız o qədər
hisslərimiz varki...Amma biz
bəzən təkliyi seçərik. Təkliyin
qaranlığında özümüzə bir işıq
yaradarıq. Öz daxilindəki
hissləri özünlə paylaşaraq
təkliyin soyuq yatağında
yuxuya getmək...Doğma qucaq
olarkən nədən bəzən o soyuq
yatağı seçərik?
Amma istəmirəm daha
təkliyi...özümə qapanaraq
ətrafdakıları incitməyi.
Uzaqlaşmaq istərkən ən
yaxınlarımdan sakitliyi
deyil,öz daxilimi oyatmış
oldum.Anladimki, təklik məni
insanlardan uzaqlaşdıraraq
peşmanlığa yaxınlaşdırdı.
Təkliyimlə birgə arzularıma
sığınmışam.Xəyallarım
qoynunda yatmışam...Bir
zaman ən şirin arzularım indi
məni qorxudur o təkliyin
qaranlığında...
Anladımki, hər nə qədər
problemin olsa belə öz daxili
aləmin qapanmamaq
gərəkdir...
Dünyada hər zaman
yaxınlarımızı incitməməyə
çalışmalıyıq. Çünki həyatda o
qədər üzücü hadisələr baş
verirki...Bizim köməyimiz
olmadan belə.Odurki
paylaşmaq gözəlkən nədən
təklikdə gizlənək? Təklik
düşüncələrini sənə
unutdurmayacaq, yaralarını
sağaltmayacaq...əksinə onları
daha dərinləşdirəcək.Ağlamaq
istərkən göz yaşını siləcək
biri olmayacaq
yanında...Məncə göz
yaşlarının silinməyə haqqı
vardır.Çünki heç kəs, heç