Öləni lap uşaqlıqdan tanıyırdım. Açığı, o qədər ağır həyatları var idi ki, adam “Allah rəhmət eləsin” demək üçün getməyə də utanırdı. Həmin o adamın gözümüzün önündə böyüyən bacısı oğlu da vardı. Amma çoxdandı kənddə yaşamır deyirlər. Səbəbini bir dəfə soruşmuşdum cəmi. Mənə üz cizgisi işarəsi ilə susmağı tövsiyə eləmişdi qohumum. Mən də susmuşdum...

...Axşam idi. Məhlədə səs-küy düşdü. Dedilər Elşad gəlib( ad şərtidir-J.M). Bu həmin o oğlan idi. Qonşum mənə onun haqqında soruşmamağı tövsiyə eləmişdi.

Küçəyə çıxdı hamı. Gördüklərinmi yəqin heç vaxt unudan deyiləm...

Oğlan qəribə geyinmişdi. Ətəyi uzun və gen şalvar, qolu enli kətan köynək, üzü saqqallı və başında araxçın. Hə, o idi, bizim balaca Elşad. Artıq böyümüşdü. Çox yaxşı uşaq idi. Hamı ondan yaxşı işlər gözləyirdi. O da ümidləri yaman “doğrultdu”. Gedib vəhabilərə qoşulub, dedilər. Və sonra eşitdiyimdən artıq qəhərləndim. Atası buna görə onu evdən qovub ki, o biri övladlarına ziyan gəlməsin. Deyilənə görə, indi Bakıda yaşayır. Konkret harada, bilinmir. (Amma o gün evlərinə gecə gəlməsi nədənsə, kimdənsə gizləndiyindən xəbər verirdi. Təkcə atasından qorxmurdu o- J.M). Anası isə laməkan oğluna görə bütün gün ağlamır... Yəqin “ağlayır” deyəcəyimi gözləyirdiniz. Yox, o qadın ağlamır, eləcə susur...

Bir sözlə, faciə yaşanır o evdə. Və az əvvəl dediyim ölən Elşadın dayısı idi. Dayısının ölümünü eşidib gəlmişdi. Həm də qaranlıqda ki, kimsə onu görməsin. Dayıqızından xahiş eləyirdi ki, anasını çağırsın: “Mamadan ötrü ölləm, qapıya girsəm, papa hirslənər, çağır görüm, noolar, həə”deyirdi. Və qız tərəddüd eləyirdi, bibisinin ərindən, Elşadın atasından qorxurdu. Adamları görüb bir az ürəkləndi amma. Ağlaya-ağlaya qonşuluqda yaşayan bibisini çağırmağa getdi...

Bir azdan döndülər. O səhnəni görmək lazımdı, sadəcə görmək. Ana ayaq üstə dayanıb, gözləri gördüyünə inanmır. Uşaq ananı duz kimi yaladı desəm, inanarsınızmı?! Əyilib ayağından da öpdü. Bircə kəlmə söz dedi qadın: “Başına dönüm, dön gəl da