a noolar?!!”

Oğlan dayandı. Elə başıaşağı qaldı. Qadın yenə susdu. Bircə sual verdi: “Elşaddı da, heləmi?”. Məhlənin ağsaqqallarından biri başı ilə təsdiq işarəsi edəndən sonra çevrilib getdi. Hamı susdu. O həyətlərinə girdi. Məhlə adamları evə sarı baxırdılar. Az keçmədi içəridə işıq yandı. Birdən Elşadın anasının səsin gəldi bərkdən. “Helə layla oxuma ona” dedi. Sonra lap bərkdən hönkürən kişi səsi eşidildi.... Sizi bilmirəm, mən üşəndim. Elə bildim havam çatmır. Kişi hirsindən, hikkəsindən oğlana layla çalırdı: “Laay, laay, layyy, mənim vəhabi balam”...

Oğlunun gəldiyini bilmişdi, amma bayıra çıxmamışdı. Yana-yana ağlayırdı evində.

Bir də hələ yerə çöküb qalan oğlana çevrildi hamı. Amma heç nə demədilər. Hərə öz evinə dağılışdı. Amma o uşaq elə orda dizi üstə qaldı. Heç kim onu evinə dəvət eləmədi. Qaranlıqda sezdiyim bircə bu oldu, əlini dişləyib hıçqırırdı... Anası qışqırır, atası isə layla deyirdi ona...

Çox ağır gecə oldu. Səhəri o qədər səbirsizliklə gözlədiyim olmamışdı. Deyirdim bəlkə o boyda fəryad bizim Elşada çatar, bəlkə də qaçıb evlərinə ata-anasına sığınıb ki, onu getməyə qoymasınlar. Amma yox, o gəldiyi kimi də getmişdi. Sakit, səssiz və xəbərsiz....

Sonra yaxınlarından eşitdim ki, atası deyib nə zaman o paltarı çıxarsan, adam kimi geyinib, o murdar saqqalı qırxsan, bax onda dur gəl evimizə. O isə hələ gəlmir. Bəlkə də qorxur. Ailəsinə, özünə vurula biləcək ziyanlardan, ya da hədələrdən qorxur, kim bilir. Amma o qadın artıq ağlaya bilmir, eləcə susur... O kişi isə oğluna layla deyib ağlayır yenə də...

Buna mentalitet zad demirəm mən. Sadəcə kişilər ağlayanda mən elə bilirəm ki, dünyanın sonudur. Göy yerə gəlir. Bu kişinin layla çalması, dil deyib ağlaması isə mənə dəqiq nəsə yaşatdı. Amma o yaşadığımın adı dəhşət deyildi. Ondan ağır bir şey idi. İfadə eləməyə söz və hərf tapsam, o hissin adını mütləq yazacam...

Bu adsız olayların qarşılığında hələ də onların qurduğu təbliğat maşını öz işindədir bizim əyalətlərdə.