Qapı-qapı düşüb “Allah rizası üçün” pul, ərzaq paylayırlar evlərdə, məhlələrdə, kəndlərdə. Elə evlər var ki, hamı bilir o bölgədə, o evlər o adamlarındır. Nə qədər “qayit, dön, olmaz, etmə” deyirlər, alınmır. İnsanların avamlığından, cahilliyindən istifadə edib istəklərinə nail olurlar.

Bir də bilirsinizmi, necə nail olurlar istəklərinə? Sevgi bəxş eləməklə. Gülməyin, heç təəcüblənməyin də. Bu gün bizim cəmiyyətdə başımıza gələn bütün fəlakətlərin arxasında ehtinasızlıq, soyuqqanlılıq, sevgisizlik və “məndən keçdi, nə vecimə” deyib şükür eləmək durur. Amma onlar...Onlar “qardaş, səni anlayıram”, “qardaş, al bu pulu, get filan işini gör”, “qardaş, qorxma, arxandayam”, “qardaş, mən varam, ürəkli ol”, “qardaş, ölməmişəm ki” deyə-deyə qardaşı yaman günə qoyurlar. Və sonra lap elə Allahın da adından danışır. Bir gün gəlib deyir ki, “qardaş, bəs indi də Allah səni çağırır. Get onun uğrunda vuruş. Bəs bilmirdin? Bizi o göndərmişdi axı”. Qardaş da gedir. Gedir və ölür... İnsanlara verdikləri təmənnalı sevginin qarşılığını bizim gözümüz baxa-baxa canları ilə ödədirlər onlara. Bizimkilərə, bizim balalarımıza. Şəxsən mən qorxuram. Çünki bu gün az qala əlimizdə böyüyən, tanıdığımiz adamlar gedir əlimizdən. Bu o deməkdir ki, sabah lap elə evimizin içindəkilər gedə bilər.

İndi sadəcə oturub qınadığımız o uşaqları, o adamları bəlkə də biz elə evimizdəkilərə xatir xilas eləyə bilərik. Onlara gerçək sevgi verib, onlarla maraqlanıb, həyatlarını xilas eləyə bilərik bəlkə də. Özü də bu məsələdə rəsmi qurumların gördüyü iş, ictimaiyyətin görə biləcəyi işin yanında heç nədir.

Bizsə, özümüzü həmişə olduğu kimi kiçildirik. “Bü, böyüklərin işidir” deyib, vicdanımızın başını qatırıq. Bu yazının sonunda çox məhşur bir filmdən bir epizod düşdü yadıma. Komandir soyuqdan, yorğunluqdan kələyi kəsilən əsgərlərə deyir ki, “ölməyin ulan, ölməyin, ölürsəniz, olsa-olsa, süslü-püslü bir karının okuduğu bir dakkalıq televizyon haberlərine ad olursunuz, o kadar, anladınızmı, ölməyin!!!...”