Neçə gündür o uşaq ağlımdan çıxmır. Şəkilləri qabağıma töküb baxdım... Lap diqqətlə baxdım. Üzundən məsumluq yağır. Saf, olduqca saf və hayatın ona hazırladığı faciədən xəbərsiz...

Atası bilmirəm hansı səbəbdən bacısını, qardaşını, anasını və onu qoyub getmişdi. Hərdən eşidirdim ki, çox ehtiyacları var. Anası rayonun 3 saylı məktəbində müəllimə idi. Hamı yaxşı insan deyirdi o xanıma. Özü isə bizim məktəbdə oxuyurdu. Zərdab rayon bir saylı orta məktəbində. Bacımın sinif yoldaşı idi. Dəqiq yadımda deyil, deyəsən, bacım beşinci sinfdə oxuyanda gəlmişdi bizim məktəbə. Mən onda ail məktəbin qəbul imtahamlarına hazırlaşırdım. Bacımgilin sinfində yeni olduğu üçün evimizdə o uşaqdan tez-tez danışırdılar. Həyatlarını biləndən sonra ürəyim ağrıyırdı ona...

Sonra hamının başı öz işinə qarışdı. Bir də eşitdim ki, o, Rusiyaya gedib. Uzun müddət işləyib orda ailəsini dolandırmaq üçün. Sonra yenə rayona dönüb, dedilər. Və bu dönüşündən sonra çıxıb gedib evdən. Suriyaya yollanıb, vəhabilərə qoşulubmuş. Bu günlərdə isə ölüm xəbəri gəldi.... Bilirsiz kimi deyirəm? Ramizi...

O Ramizi ki, bir neçə gün öncə İŞID qruplaşmasının üzvü kimi döyüşlərdə öldürüldüyü bildirildi. Və bir də onu dedilər ki, Ramiz qərib ellərdə, yad, qanlı torpaqlarda, Suriyada dəfn olunub. Anasına, ailəsinə və bir körpəsinə də öldüyünü təsdiq edən şəkillər göndəriblər. Ondan qalan bu şəkillər oldu. Bir də ailəsinə vurduğu damğa qaldı Ramizin özündən sonra...

İndi soruşanda ki, Ramizgilin evi hansıdır? Rayon adamlarının çoxu deyir ki, hansı Ramizi deyirsən, vəhabi Ramizi?.. Adam bilmir neynəsin. Bir az fikirləşib ifadə formasını dəyişirsən. “Suriyada öldürülən oğlanı deyirəm, o Ramizi”. Ağır yükdü, ağır damğadı. Allah ailəsinə səbr versin o uşağın. O mənim yadımda elə o uşaqdı, məsum, saf və korlanmamış...

Amma...əmması budur ki, ölən artıq ölüb. Qalanlara əlac qılmaq lazım...

Qalanlardan söz düşmüşkən gözümlə gördüyüm daha bir olay. Yaxın bir adamın qonağı idim. Qonşuda yas düşmüşdü.