-Hmm(Nədənsə elə hamı mənə Samirdən danışır...)-deyib qapıya baxır...Samir gözləri ilə kimisə axtarırdı..Birdən onun gözləri Aytənlə toqquşur..Aytən səbəbsiz yerə narahat olsada,Samir ona elə baırdıki sanki bu dəqiqə öldürəcək...Amma Samir heç nə olmamış kimi keçib yerində əyləşir...Telefonu çıxarır..
Bu zaman Rəsulun telefonuna mesaj gəlir...O telefonu çıxarıb mesajı oxuyur..Rəsulun 5 saniyəiçərisində rəngi ağappaq olur...Telefonu cibinə qoyub:
-Bağışlayın-deyib masanı tərk edir...
Rəsul çölə çıxdıqda Samirin üzündə qəribə bir gülümsəmə vardı…Aytən isə ona nifrətlə baxırdı.Çünkü bilirdiki bunu Samir edib...
Nahar bitdikdən sonra Samir pilləkəndə Aytənlə bərabər qalxır:
-Birdə belə etmə....
-Mən nə etdim ki?
-Heç kimlə oturma...
-Ona nə dedin?
-Mən bilərəm sənə aidiyyatı yoxdu...
Aytən ona göz süzdürüb:
-Sevgilin hanı?
-O sevgilim deyil...
-Məşuqəndi?
-Sayılar....
Aytən Samirə nifrətlə baxıb:
-Niyə dayanmısan burda,get məşuqənin yanına...
Samir özünü sındırmadan saatına baxır:
-Axşam 10 olsun gedəcəm...Bizim gecələrimiz biraz uzun olur...-deyib gülümsünür
-Lap yaxşı!!!!!(Utanmır hələ bir deyirdə!!!! Əclaf!!!!)-deyib otağına keçir...
Samir yerində əyləşib atası Elmar bəyə zəng edir...Əslidə Samir heç sevməzdi valideynləri onunla maraqlansın...Buna görədə Türkiyədən gəldikdən sonra ayrı evdə qalırdı...Anası Nazlı xanım isə olduqca soyuq bir qadın idi...Elmar bəy ta universitetdə oxuduğu zamanlar bəyənmişdi Nazlı xanımı...Nazlı xanım həmin vaxtlar çoxunun qəlbinə od salmışdı...Bəyaz dərili,iri qara gözlü olması ona daha çox aşiq qazandırırdı...Amma Elmar bəy, nə etmişdisə,o soyuq,heç kimə üz verməyən bəy qızını özünə sevdirmişdi...Samir xarici görkəmdən anasına bənzəyirdi...Hətta soyuq və tünd xasiyyət olmasıda anasından keçmişdi...Elmar bəydən götürdüyü xüsusiyyət isə zəhmli və sözünü keçirməsi idi..Bəlkədə o zamanlar Elmar bəydə bu yolla Nazlı xanımı əldə etmişdi...
Telefona Elmar bəy cavab verir...
-Alo Samir?