-Nədən?
-Elçinin sənə gözü düşməyindən...
-Anar yenə başladıq?
-Sabah valideynləri bizə elçi gələcək...Atamda sənin atana xəbər verib...
Günel narahatlıqla:
-Sonra?
-Yəni atamgil onsuzda sabah qayıtmalı idilər..Asif əmimdə gələcək...
-Yəni nə???!!! Məni ona verəcəklər?!!!!
-Bilmirəm...Amma istəməzdim onunla evlənəsən...O əclafın biridi...Sənsə mənə doğma birisən...
Günelin yenə ümidləri qırılmışdı...Hətda param-parça idi....Gözlərindən süzülən yaşlar yağış damcıları kimi masaya bir-bir düşərkən Anar bunu görüb:
-Niyə ağlayırsan? Sən istəmirsən onu?
-Günel onun bu sözlərindən sonra az qalırdı masada nə var hamısını Anarın başına çırpsın...
-Sən nə danışırsan?!!!(AXMAQ MƏN HƏLƏDƏ SƏNİ SEVİRƏM!!!!!!!)
-Yaxşı anladım onu sevmirsən...Amma elçi gəlirsə,deməli səni həqiqətən sevir...Mən onun evinə getdim,hədələdim... Bəlkə fikri ciddi deyi deyə amma,fikri həqiqətən ciddi imiş...
-Anar xahiş edirəm sus!!!
-Əgər istəmirsənsə deyə bilərsən sabah...Məcbur deyilki..
Əslində Güneli bu qədər üzən elçilik məsələsi deyil,onun ümidlərinin qırılması idi...Deməli yenədə Anar ona qarşı heç bir şey hiss etmirdi...Deməli bütün bunları Günel onun qohumu olduğu üçün etmişdi...Nə qədərdə acı olsada bilirdi Anarın başqasını sevdiyini...Artıq daha da əmin idi xəstə olanda adını sayıqladığı qızı sevdiyini....
Günel:
“Allahım nə qara bəxtim varmış”- deyə qəlbinin dərinliklərində üsyan edərkən, Anar bu dəqiqə şirkətdə Samirin Aytənlə olduğunu düşünüb, ağlında onları ayırmaq üçün min cür fikir qururdu.....Hər ikisinində ürəyini ac canavarlar gəmirirdi sanki...Bunun necə hiss olduğunu anlamaq o qədərdə çətin deyildi...Günelin aramsız gözlərindən süzülən yaşlar,Anarın bir nöqtəyə baxan qızarmış gözləri bunu açıq-aşkar bildirirdi....................
Saat 18:25....
Samir masadan telefonunu götürüb otaqdan çıxır...Lətafətə baxıb:
-Anar bəy hələdə yoxu?
-Xeyr Samir bəy....
-Aydındır...-deyib Aytənin otağına doğru gedir..İçəri keçib masaya