r da hər kəs kimi Aytəni görür...O baxışlar içərisində boğulan Aytənin keçirdiyi hisslərdən danışmağa yəqinki ehtiyyac yoxdur..
-Allahım mən öldüm!!!.....Ay Allah mənə kömək ol.....-deyə ürəyində dua edir...
Samir isə özünü toplayıb cümləsini davam edir:
-Əsas sahibləridir...İndi isə sözü onlara vermək istərdim-deyib enir...Anar isə hələdə Nuranənin yanında narahat halda dayanan Aytənə heyranlıqla baxırdı...Samir onlara yaxınlaşıb:
-Ata,Rauf əmi söz sizindir-deyib Sunayın ona baxdığnı görüb zorlada olsa gülümsünür...Əslində isə elə bu dəqiqə Aytənin yanına keçib,əsəbdən onu öldürmək istəyirdi...Günel isə gah Anara,gahda hər kəsdən fərqli olaraq xüsusi gözəl görünən Aytənə baxırdı....Bu dəfədə onun ümidləri param-parça olmuşdu...Ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırdı...Lakin nə yeri,nə də zamanı idi...Aytən, Samirlə göz-gözə gəldiyi an həqiqətən ürəyi sancır...Samir ona elə baxırdıki,kim olsa idi qorxudan çoxdan yerlərdə idi..Əslində Samir baxışlarında Aytənə qarşı “Sevgi”, “Qısqanclıq”,”Ehtiras” və sırf onu dinləməyib tədbirə gəldiyi üçün “Qisas” var idi.........................
Samir birdən Anarın Aytənə baxdığını görüb dahada əsəbiləşir..Elmar bəy və Rauf bəy çıxışlarını etdikdən sonra,yerlərinə qayıdırlar...Sunay Nazlı xanımla artıq söhbət etməyə başlamışdı..Aytənin isə bütün ağlı fikri Samirdə idi..Bilirdiki insanların içində ona yaxınlaşmır..Oysa baxışlarında çoxdan öldürmüşdü..Anar içkidən bir qurtum alıb Aytənin olduğu masaya yaxınlaşır..
-Necəsən?Xoş gəldin...
-Yaxşıyam çox sağ olun...
-Niyə gərginsən? Birazdan səni valideynlərimlə tanış edəcəm..
Qulağına doğru əyilib pıçıltı ilə:
-Çox gözəlsən...-deyib Aytənə göz vuraraq yerinə qayıdır...Samir isə artıq özünü ələ ala bilmirdi...Valideynləri,Rauf əminin ailəsi,bir sözlə bütün işçilərin yanında sakit olmağa çalışırdı..
Nuranə Aytənin qulağına:
-Aşağı düşə bilərik?
-Makiyajın pozulub..
-Bilirəm ona görə deyirəm..
-Hə əlbətdə...-deyib Nuranənin qoluna girərək zaldan çıxır...Samir